Ang aming Mga Kuwento

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2090″ caption=”Bailey – Denise B.
Click image to enlarge” align=”right” width=”300″ height=”200″ lightbox=”true”]

Ang aming mga kuwento isama dalamhati, pagkabigo, takot, kalungkutan, kaluwagan, ligaya, pagtatagumpay, at higit sa lahat, pag-ibig. Marami sa atin struggled sa pagkuha ng diagnosis para sa aming mga aso, kahit na alam natin sa ating mga puso ang isang bagay ay mali. Kahit mas madalas, na struggled namin na may reseta na dosed katakut-takot mali para sa aming mga pups. Sa pamamagitan ng mga pagsubok at tribulations, namin ang bawat nakitang mga mapagkukunan sa parehong aming mga lokal at online na komunidad at sa huli natuklasan ang pinaka-pinakamainam na treatment para sa aming pinakamahusay na mga kaibigan. Sa ibaba, makikita mo ang isang koleksyon ng aming mga kuwento, bawat isa sa kanila at iba't ibang bawat isa sa kanila katulad. Mangyaring tangkilikin ang aming koleksyon at kung nais mong idagdag ang iyong kwento, mangyaring gamitin ang contact form upang maipaalam sa amin.

Click on the + sign to read each story.

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”3787″ caption=”Ghosty Rider – Jarrod
Typical Addison ni
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”274″ lightbox =”totoo”]
[toggle title=” Ghosty Rider, Bull asong teryer, Adelaide, South Australia, Diagnosed June of 2018″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Hi there, A-peeps. For Addison’s Awareness Week, I thought we would share a little bit about our Addison’s journey.

It all started sometime in June 2018. Ghost wouldn’t eat, and for a Bully not to eat, something is definitely up. At first, it was thought he had a bad back. Five days on and he still hadn’t eaten anything, so it was time for a blood test. The blood test was going to take about 20 minuto, so whilst we waited, we took Ghost for a walk down the street. When we got back into the vet’s, he pretty well took the lead out of my hand and said Ghost’s kidneys weren’t working. My world stopped there and then. I don’t have any 2-legged children, my 4-legged furry children have always been the centre of my world, so as you can imagine, this was devastating. Anyway, I will try and keep this as short as I can. I left him at the vets, got a phone call within the hour, and was told that it was likely he had Addison’s disease. I’m like WTF is Addison’s disease!!! Ghost’s breeder’s parents bred Bullies before her and she hadn’t heard of it, so this must be bad. So as is the way these days, straight onto Google. There was so much information to try and make sense of, it was pretty tough. Eventually, we were put onto the CARE Facebook group and as far as Addison’s goes, it was the best thing ever. We started on tablets, had another crisis, and eventually changed to the monthly injection and haven’t looked back. While I am still very vigilant about Ghost’s health, I am so much more comfortable with how Addison’s can be controlled with the right medication. I read everything I could get my hands on trying to understand how to make the most of my boy having this disease. CARE’s document page is THE place for all this information. Then, if I had any queries or questions, I would post it to the group, and what can I say about my Addison’s family, well words can’t describe how wonderful they all have been. This journey would have been so much harder and I am 100% sure we wouldn’t be where we are today if it hadn’t been for them and the low dose protocol. Kaya, the low dose protocol, well that’s a learning experience in itself but once you get your head around it, it is without a doubt the way to go in my opinion. Ghost started, according to his weight on 1.3 ml of Zycortal and is now on 0.45 ml. My vet has been awesome with coming to terms with this, and he says, “I know the manufacturer says that he should be on a higher dose, but I can see in his behavior and in his blood test that the results don’t lie.” If I had any advice for anyone new dealing with Addison’s, I would say go to this group with any questions you have, learn how to read the blood test results, and adjust the medication accordingly (if I can do it anyone can) and you’re A-dog will be back to normal in no time.

Speaking of back to normal, just before Ghost was diagnosed, he had just started to ride on the back of my Canam 3 wheeled motorcycle. Obviously, this stopped for a while during the first part of his diagnosis, but now there’s no stopping him. If it wasn’t for his medical tag and if you didn’t tell anyone, they would never know he has a disease. As well as our normal frequent rides, we have been on the Pink Ribbon ride, the Bikers against Bullies ride, and the latest was the fundraising ride for the Country Fire Service. As always, Ghost is a massive hit with everyone, takes everything in his stride, and laps up all the attention he gets. Late last year, we were also accredited with Therapy Dog Services as a Community Visiting Dog Team. At this stage, we have had half a dozen visits to a nursing home, but this year promises to be awesome and we can’t wait! We are anticipating on being used for some special visits, special events and appearances to places like Ronald McDonald house, The Cancer Council lodge, universities around exam times, the Youth Courts, and wherever else we can put smiles on faces. It’s a huge win for everyone involved from Ghost himself, the people who we come across, the Addison’s community, and the Bull Terrier breed (which is quite often and unnecessarily very misunderstood).

Ghost is very much a part of our family and participates in most things we get up to. We go up the river, which he absolutely loves, and he even gets invited to Christmas lunch with the rest of our extended family. He is such a sweet gentleman.

So on finishing up, I suppose my message is this, if you have a dog that’s been diagnosed with Addison’s, you will shit yourself at first, I know I did, but take a deep breath and with the right frame of mind, taking note of all the information available, trusting this wonderful group, asking loads and loads of questions, you WILL get through this and you and your dog can do anything and be anything that you want to be. Look at Ghost, a goggle wearing, community visiting Bull Terrier who rides on the back of a motorbike and puts smiles on the faces of everyone he meets. I reckon that’s a pretty good thing. A-dogs rock!!!

Anyways I hope this has put a bit of a smile on YOUR face and don’t worry, there is definitely a light at the end of the tunnel.

Lots of love and big Bully hugs to you all.
Jarrod and Ghost

[image source_type=”attachment_id” source_value=”3788″ caption=”Ghosty Rider – Typical Addison ni
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”274″ lightbox =”totoo”]

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”3801″ caption=”Piña – Gesche J.
Typical Addison ni
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”274″ lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Piña, Search and Rescue Dog, Puembo, Pichincha, Ecuador, Diagnosed August of 2017″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

! Scroll down and you will also find her story auf Deutsch and en Español!

Noong Pebrero 2016, I lived in Cholula, México, with my three Shepherds (German and Belgian, all rescued) when a friend called me that she had found a small puppy in a closed garbage bag, close to suffocation. Kaya, I went, picked the tiny bundle up, and presented her to my vet.
Four weeks old, something about one kilo. We immediately found a family willing to adopt her, so she just would stay some days until this family would go for her.

Yes…just that it never happened.

She adapted quickly to the life in between the large Shepherds and grew rapidly. My students named her ‘Piña’ and she won the hearts of everyone, but nobody adopted her. She was a really brave, fearless, and intelligent puppy, so I started her training. She was brilliant in obedience, and as small as she was compared to the Shepherds, she was brave and ‘strong’ in protection work as well. Pagkatapos 6 months with me, I declared her mine officially and we started her search and rescue training, as we had noticed her very capable of nose work.

She was the only cross-breed in the training but after some negative experiences, we finally found a trainer from the Red Cross who saw her potential. She grew stronger and demanded her a lot of skills. She learned quickly and we saw impressive results. After a heavy training session, at night I noticed that she was leaking urine and she appeared more tired than usual, so the next day I went to my vet to check her for an infection. Negative. We gave her some days of rest and she was back to normal. Makalipas ang isang linggo, she got back to training and the same happened: tired, leaking urine. There, my vet noticed her heart rate was very low, so she asked me to go to a large clinic for a heart check. They did an echo of her heart, abdomen, blood work, the complete program.

When I went back to pick her up, the cardiologist said that her heart was heavily ‘overworked’, as well as her kidneys, so this would be the reason of her leaking urine and fatigue. She told me she was suspecting Addison’s, as her electrolytes were a little bit off, but not as strong as it could be. Piña had a shot of Dexamethasone two weeks ago because she got stung by some bees, so the definitive test for Addison’s we couldn’t do until four weeks later. But she was very sick and we decided we would try to stabilize her with IV fluids as long as possible to do the test.

After some days with the fluids, her situation got worse and all the vets at the clinic, together with my vet, decided to start treatment for Addison’s as Piña was weaker each day. When we started with the Prednisone and the Fludrocortisone (Astonin), she was herself few days later, with all the side-effects of the Prednisone, but active, strong heart rate, and her happy self.
Over the weeks, we reduced the Prednisone and she went back to the search and rescue training, happy happy happy. She was one and a half year old at that time. She got stable, I got used to managing her medicine, and finally, we had our first search and rescue events, where she gained attention because of her incredible happy nature and strong will to work.

We specialized in high mountain rescue and collapsed houses, where her weight (18 kilos) is a huge advantage compared to Shepherds or Labradors and their usual weight. Kaya, Piña and I learned rope work as well.

Last summer we moved from Mexico to Ecuador, where we kept training, but suddenly (and unexpectedly), I got the permission to work with my dogs at my college, with the students. Piña is a search and rescue dog, but not a therapy dog as two of my older ones, so she was just like a backup. But, due to a heat wave, one of the therapy dogs could not go to classes with me sometimes and we took Piña…and she adapted quickly. Ngayon, some months later, she is adored by the students and a huge part of the college and a favourite on school excursions and events.

In the 2 years since her diagnosis we had to adjust her medication just twice, I always carry around Prednisone everywhere I go but besides of that she is a normal search and rescue and soon-to-be-therapy dog. In our free time we go hiking in the mountains, go swimming in the river, or just go around by bike. She does absolutely everything a non-Addison’s dog would do, just with an excess of energy.

My Ecuadorian vets use her as an example for their vet students as they have never seen an Addison’s dog before.

Deutsche Übersetzung

Im Februar 2016 lebte ich in Cholula, Mexiko, mit meinen 3 adoptierten Schäferhunden (deutsch und belgisch), als eine Freundin mich anrief, dass sie einen winzigen Welpen in einer geschlossenen Mülltüte am Straßenrand gefunden hatte, kurz vor dem Ersticken. Ich fuhr hin, holte das kleine Bündel ab und stellte sie meiner Tierärztin vor. 4 Wochen alt, ungefähr ein Kilo. Wir fanden ziemlich sofort eine Familie, die sie adoptieren wollte, sich aber noch ein paar Tage organisieren musste bevor sie sie abholen. Nunja, das ist leider nie passiert.
Sie gewöhnte sich rasend schnell an das Leben mit den großen Schäferhunden und wuchs fröhlich vor sich hin. Meine Schüler gaben ihr den Namen PIÑA (also Ananas), weil wir da gerade die Früchte durchnahmen. Sie gewann alle Leute für sich, aber niemand adoptierte sie.

Sie war ein sehr mutiger, starker und extrem intelligenter Welpe/Junghund, also begann ich, sie zu trainieren. Sie war großartig in Gehorsam/Unterordnung und —obwohl so klein im Vergleich zu den Schäferhunden— war sie auch sehr mutig und forsch im Schutzdienst.

Nach 6 Monaten bei mir wurde sie ganz hochoffiziell ‘meine‘ und schließlich begannen wir auch ihr Rettungshundetraining, da wir ihren hervorragenden Naseneinsatz bemerkt hatten. NATÜRLICH war sie der einzige Mix beim Training, und wir gerieten leider auch an einen Trainer, der sie für nicht fähig hielt, das können nur bestimmte Rassehunde. Schließlich fanden wir ‘unseren‘ Trainer, der ihr Potential sah und so ging es sehr schnell aufwärts und sie überraschte uns oft mit ihren Fähigkeiten.

Im August 2017, nach einem sehr intensiven Training, bemerkte ich, dass sie deutlich erschöpft war, ein bisschen undicht und einfach nicht die fröhliche Wildsau wie sonst. Ich ging am nächsten Tag zu meiner Tierärztin mit dem Verdacht auf eine Blasenentzündung, negativ. Sie bekam ein paar Tage Pause und war weitestgehend wieder normal. Beim nächsten Training passierte dasselbe: totale Erschöpfung, Urininkontinenz. Diesmal bemerkte meine TÄin eine extrem niedrige Herzfrequenz und überwies uns an eine Klink zum kardiologischen Check. Dort machten sie einen Herzultraschall, Bauchultraschall, Blutbild, EKG usw., das volle Programm. Als ich sie dort nach der Arbeit abholen wollte, sagte mir die Ärztin, dass Herz und Nieren total überlastet seien, das sei der Grund für die Erschöpfung und die Inkontinenz. Die Ärztin vermutete Addison wegen einer leichten Elektrolytverschiebung, aber auf Grund einer Bienenattacke knapp 2 Wochen vorher konnten wir den ACTH-Test nicht machen, wir müssten 4 Wochen warten…also beschlossen wir, sie soweit mit Infusionen zu stabilisieren um den Test machen zu können. Leider ging es ihr trotz der Infusionen zunehmend schlechter, so dass alle beteiligten Tierärzte beschlossen, dass sie auf Addison behandelt würde. Wir begannen mit Prednisolon und Fludrocortison (Astonin) und nach wenigen Tagen war sie wieder fast die Alte. In den Wochen darauf reduzierten wir das Prednisolon, dadurch verschwanden auch die Nebenwirkungen, aber das Herz war stabil und sie wieder aktiv. Ich gewöhnte mich ans das Medikamentenmanagement und lernte, selber ihr Herz abzuhören und schließlich kehrten wir zum Rettungstraining zurück und hatten bald unsere ersten Einsätze, wo sie immer im positiven Sinne Aufmerksamkeit bekam, weil sie so fröhlich ist aber zeitgleich auch extrem professionell und zuverlässig bei der Arbeit. Wir spezialisierten uns auf Hochgebirgsrettung und Trümmerarbeit, wo ihre kompakte, aber sportliche Statur (18kg) ein großer Vorteil gegenüber größeren und schwereren Hunden wie DSH oder Labradoren darstellt. Also lernten wir gemeinsames Abseilen, Aufstieg in Seilen, Seilbahn fahren und vieles mehr.

Sommer 2019 zogen wir von Mexiko nach Ecuador, wo wir weiterhin trainieren, aber sehr plötzlich bekam ich von meiner Schule die Erlaubnis, mit meinen Hunden an der Schule mit den Kindern und Jugendlichen zu arbeiten. Nun ist die kleine Wildsau ein Rettungshund, aber kein Therapiehund, und so war sie erst nur als Reserve gedacht, falls einer meiner richtigen
Therapiehundesenioren ausfällt. Bei einer extremen Hitzewelle, wo die beiden Senioren nicht arbeiten konnten, kam also ihr großer Tag, und wie vorher bei allem anderen auch, sie lernt rasend schnell. Jetzt, ein paar Monate später, wird sie von den Schülern (und Kollegen und Chefetage und Service- und Sicherheitsleuten der Schule) angebetet und wir werden zu jeglichen Events und Exkursionen eingeladen, führen alle ihre coolen Tricks vor und lassen sie mal einen Schüler suchen…

In den knapp 2 Jahren seit ihrer Diagnose mussten wir ihre Medikation nur 2mal anpassen, einmal fiel sie aus uns unbekannten Gründen in eine Krise und musste einige Tage in der Klinik am Tropf bleiben, aber davon abgesehen ist sie ein normaler Rettungshund und ein baldiger Therapiehund. Das einzige, was ich beachten muss, ist, immer Prednisolon dabei zu haben, weil sowohl Sucheinsätze als auch Arbeitstage an der Schule stressig sind. Im positiven Sinne, aber eben dennoch stressig.

In unserer Freizeit wandern wir im Hochgebirge, gehen schwimmen oder fahren auch mal Fahrrad. Sie macht absolut alles (oder noch mehr), was ein nicht-Addison-Hund machen würde, nur mit einem Überschuss an positiver Energie.
Nebenbei: meine ecuatorianischen Tierärzte benutzen sie als Beispielfall für ihre Vetmedizinstudenten, da die allermeisten nie zuvor einen Addisonpatienten zu Gesicht bekommen haben.

sa Espanyol

La historia de Piña
En febrero de 2016, vivía en Cholula, México con mis tres pastores (alemánes y belgas, todos rescatados) cuando una amiga me llamó que había encontrado una cachorra en una bolsa de basura cerrada en la banqueta de la calle., a punto de asfixiarse. Entonces fui, recogí la cachorra y le presenté a mi veterinaria. 4 semanas, alrededor de 1000gramos. Inmediatamente encontramos a una familia que le quiso adoptar, solo que necesitaban organizarse antes de llevarla. Pero…nunca pasó y se quedó conmigo más tiempo que esperábamos.

Se adaptó rápido a la vida entre los pastores grandes y creció sanamente. Mis alumnos le llamaron PIÑA porque en ese tiempo estuvimos viendo las frutas. Ella enamoró a todos pero nadie la adoptó. Estaba una cachorra muy valiente, segura e inteligente, así que empezamos a entrenarle. Brillaba en obediencia, trucos y –a pesar de ser chiquita comparada con los pastores– aún se lanzó a guardia y protección. Cuando llevaba 6 meses conmigo le declaramos ‘mía’ oficialmente y también empezamos su entrenamiento de búsqueda y rescate, como le notamos muy apta para trabajo de olfato.

Claro que estaba la única cruza callejera y a principio nos encontramos con un pseudo-entrenador que dijo que no sirviera y blabla, pero por fin encontramos a un entrenador que vio su potencial y pronto vimos resultados impresionantes.

En agosto 2017, después de una sesión fuerte de entrenamiento, ella pareció exhausta, triste y le salió orina cuando durmió. El día siguiente le checamos por infección de las vías urinarias, era negativo. Le dimos algunos días de reposo y pronto estaba como normal. Cuando volvió al entrenamiento pasó lo mismo: cansancio extremo, incontinencia. Esa vez mi veterinaria notó su frecuencia cardíaca muy baja y nos mandó a una clínica para un chequeo cardiológico. Hicieron un eco cardíaco, sonografía de corazón y abdomen, tomaron la presión, análisi de sangre…todo. Cuando fui por ella, la cardióloga me dijo que tanto el corazón como los riñones tienen una sobrecarga y por eso estaba tan cansada. La doctora sospechó Addison por una leve desbalance de los electrolitos y el problema cardíaco. Por un ataque de abejas dos semanas antes Piña había recibido una inyección de cortisona, así que no pudimos hacer el test de estimulación del ACTH. Los doctores dijeron que se tendría que esperar 4 semanas para poder hacer el test, a lo mejor se podría estabilizarle con sueros de cloruro de sodio por algún tiempo y finalmente hacer el test.
Desafortunadamente, aún con los sueros su situación empeoró y después de algunos días todos los veterinarios involucrados decidieron juntos empezar el tratamiento por Addison. Empezamos con Predisona y pastillas de Fludrocortisona (Astonin) y en pocos días estaba fuerte y alegre como antes. Su frecuencia cardíaca se normalizó u poco a poco pudimos bajar la dosis de la Prednisona, con eso desaparecieron los efectos secundarios.

Piña tenía un año y medio cuando le diagnosticaron.

Ella estaba estable, yo me acostumbré a manejar sus medicinas y por fin pudimos volver al entrenamiento. Pronto tuvimos los primeros operativos de búsqueda y rescate y ella ganó los corazones con su carácter amigable y alegre y su profesonalismo en cuanto al trabajo de búsqueda. Nos especializamos en rescate de alta montaña y escombros/estructuras colapsadas donde ella por su estatura compacta y atleta (18kilos) tiene ventajas con los pastores o labradores más pesados. Así, aprendemos hacer rappel, subida en cuerdas, andar en teleféricos y cualquier tipo de vehículo.

En verano de 2019 nos mudamos a Ecuador, donde seguimos entrenando, pero de repente recibimos el permiso de mi colegio, a trabajar con los perros en el colegio. Piña como perra de búsqueda y rescate solo era planeada como reemplazo para mis dos perros de terapia. En una fuerte ola de calor, cuando los dos perros de terapia por su edad no podían trabajar, llegó la hora de Piña y…aprendió rapidísimo. Ahora, meses después, es adorada por todo el colegio (alumnos, colegas, jefes, padres de familia, empleados) por su alegría permanente, por saber hacer tantos trucos y por brindar seguridad a excursiones.

En los dos años de su diagnosis solo dos veces tuvimos que ajustar sus medicamentos, siempre llevo algo de Prednisona conmigo (tanto la búsqueda como el trabajo en el colegio le exigen mucho y tengo que darle más Prednisona en los días de trabajo) pero al lado de eso es una perra de búsqueda y rescate normal y perra de terapia futura.
En nuestro tiempo libre hacemos senderismo, escalamos montañas, andamos en bici o vamos a nadar. Piña hace absolutamente todo (o más) que hace un perro sin Addison, solo con exceso de energía.
Mis veterinarios ecuatorianos le usan para enseñanza de Addison a sus estudiantes de medicina veterinaria como la mayoría nunca ha visto un caso de Addison antes.
Por ganar tantos corazones, mis amigos me regalaron un tatuaje en forma de Piña y la mitad de mi casa tiene decoración en forma de Piña. Su apodo es “la cola inquieta” por ser tan alegre, y cuando la ven, nadie sospecha su enfermedad.

[image source_type=”attachment_id” source_value=”3800″ caption=”Piña – Typical Addison ni
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”274″ lightbox =”totoo”]

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”3796″ caption=”Ozzie – Thyra P.
Typical Addison ni
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”274″ lightbox =”totoo”]

[toggle title=”Ozzie, Border Collie / Australian asong teryer, Colorado, Estados Unidos, Diagnosed June of 2016″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

This is Ozzie! We adopted him as a 6-month-old rescue. Border Collie/Australian Terrier mix according to the DNA test. His weight is 48 pounds. We started noticing changes in him when he was about 3.5 taong gulang (early 2016). The first indication (missed by me as a medical issue at that time) was a drastic change in his coat. His hair grew longer and turned from black to brown. He looked like a little bear!

Then in June, we went camping and I noticed he was peeing a lot. Copious amounts and very dilute. Then also occasional diarrhea.

Still energetic, we continued agility all this time. Then one morning, he didn’t want to eat. That was my indication that something was wrong. He always loved food. I also noticed that he would pant a long time after playing ball. Too long.

To the vet that day in June 2016, just before his 4^ika kaarawan. They asked me what his symptoms were because he looked like such a happy camper. I told him about the not eating and the panting. I could pick him later that day and was told to give him chicken and rice. They had taken blood and results would be back the day after.

I just went to agility training that next morning, and when I came back the vet had called to bring Ozzie in ASAP. They suspected Addison’s disease. They did the ACTH test and he didn’t stim at all. Diagnosis was in!

He was on fluids for a day, was given Percorten (1.75 ml at regular dose), and Prednisone. I soon learned about low dose; I did learn so much in just a few days. It was worth my time, because I have been able to lower his Pred to only 0.25 mg per day and we went with low dose of Percorten (0.6 ml) for his second shot. Kinuha ito 3 months for his K level to go up to 4.9! Then after several months of electrolyte tests, we have him now on 0.25 ml of Percorten every 28 araw. That is lower than many other dogs, but he does really well on this.

Then the best part: after three months of healing, I went back to Agility, Treibball, started Nosework, and started Trick training. I had my sweet boy back. Like nothing happened. He still runs Agility at the highest levels, received his Excellent Treibball title plus his Trick Dog Champion and Stunt Dog Professional title in 2018. He is close to getting his Masters Jumpers and Standard titles in AKC agility and I hope to attend the Nadac Championships in September this year. He earned his Nosework 2 title a few months ago. Going for level 3 this year!

I am so proud of this boy; he really loves life and he keeps me busy! Here is a link to one of his Treibball runs he so loves: https://www.youtube.com/watch?v=bTC1jBJR_jM

[image source_type=”attachment_id” source_value=”3797″ caption=”Ozzie – Thyra P.
Typical Addison ni
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”274″ lightbox =”totoo”]

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”3794″ caption=”Stirling – Candice V.G.
Atypical Addison’s
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”274″ lightbox =”totoo”]

[toggle title=”Stirling, Border koli, Arizona, Estados Unidos, Diagnosed 2012″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Stirling is my sweet, amazing Border Collie. His fancy AKC registered name is Premiere’s Stirling Status, UD, P-UTD, FDC. From the start, I believed he was supposed to be my dog. I have been training and showing dogs in competition obedience for nearly 20 years and I was ready for my first Border Collie. I drove out to California to pick up my black and white ball of fluff. The puppies were running about like little chickens, this way and that. Since they were interested in running about the room, the puppies were not paying much attention to the new stranger (me). Then the puppy pack ran past me and one scooted to a stop and attempted to jump right on me; he was enthralled with me. He was adorable and I loved him at very first sight, but this puppy was already promised to another home. I was a bit disheartened but trusted our breeder and her matching of the dogs. She picked up this other adorable puppy and placed him in my lap; this was the puppy picked for me. He was cute and wiggled directly out of my arms to go play. The breeder put the puppies in the crate and we chatted a bit. She took the puppies out at least four more times. All the puppies would run directly past me to play and this one little puppy would run past me and put on the brakes to try to jump in my lap, as I said earlier, he was enthralled and I was starting to have heartbreak as this was not my puppy. Sa wakas, the last time the breeder took the puppies out and they all ran past me but the one, she picked him up and shared she’d not seen anything like this, and well; he was my pup. That puppy, as you likely guessed, is my amazing Stirling.

Stirling and I went off to enjoy our busy, active life together, training and running. I loved having my first border collie.

Around the time he was a year old, I noticed he seemed to have periods when he did not feel well. He would have loose stool and seem tired; not as active. I would take him to the vet and he would get some medicine to calm his stomach. His labs were fine. I would notice he would have loose stool after a training session. The next symptom Stirling demonstrated was a full body rash. Stirling had pus like lesions all throughout his body. It was so scary! Off to the vet we went. At this point, as I am a nurse, I started to put together this seemed like an autoimmune or autoinflammatory condition. As quickly as the rash developed, it went away. From there, Stirling would go on to have periods of loose stool, lethargy, and high fever. I would rush him to the vet for treatment and part of the treatment was steroids. After treatment, Stirling would be back to his amazing self and off we would go running and training until the next episode. There were a number of these episodes. Sa wakas, after one of the episodes, we saw a different vet as we were on holiday. I shared our story and I was so upset. She blurted out, “I think he has Addison’s disease!” She ran the tests, gave him steroids, and fluids to stabilize him. For this final episode, Stirling’s blood glucose was low; he had an atypical presentation of Addison’s. At least now we knew! Stirling’s presentation of Addison’s was an atypical presentation making an already challenging diagnosis even more challenging. We returned to Arizona, ran more tests to discover Stirling has primary Addison’s disease, but remains with glucocorticoid deficiency —or with Atypical Addison’s disease. Stirling has remained in Atypical Addison’s since 2012. Since he tested for primary Addison’s we follow his labs every 4 na buwan.

After the initial stabilization period, which was hard, Stirling has been feeling wonderful, running and competing. Our team for Stirling is amazing. Our Vet is very supportive of our treatment and we work together for the best treatment plan for Stirling. She is supportive of low dose prednisone and our feeding plan.

For brags, Stirling and I run together and recently we ran a 6-minute mile! We show in competitive obedience and are almost always in the ribbons. The UD (Utility Dog title) is one of the top obedience titles. Stirling is my first obedience dog to achieve the UD title. I adore every minute we have together. Strangely enough, I believe we enjoy a stronger bond because of the Addison’s.

Outside of the difficulty of diagnosis, and the initial stabilization period which was scary; we have an amazing life together. I am forever grateful for our medical care and our Canine Addison’s Resources & Education group (C.A.R.E). I do not believe I would have gotten through this without the expertise and guidance of our C.A.R.E group. The support and knowledge C.A.R.E provides is critical. I cannot count how many times I have reached out for guidance and support. The group also brings friendship and encouragement. I remember second guessing if I should be running and showing Stirling. Then I saw dogs in our C.A.R.E group doing agility. I was touched by a wonderful Border Collie named Idgie in our group. Watching Idgie’s brags gave me the encouragement I needed. At that moment, I decided Stirling was always supposed to be my dog and we would live the life we were intended. You will see me singing Team Stirling’s praises occasionally, in case someone needs just a little encouragement.

Stirling is well loved by both me and my wonderful, supportive husband who is also critical in supporting Stirling in his care. Our Addison’s dogs rock and can do it all!

[image source_type=”attachment_id” source_value=”3795″ caption=”Stirling – Candice V.G.
Atypical Addison’s
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”340″ lightbox =”totoo”]

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”3811″ caption=”Ali – Shirley C.
Typical Addison ni
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”274″ lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Ali, Belgian Groenendael, Plorida, Estados Unidos, Diagnosed May of 2014″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Time to tell our story, and to share some good news. When we joined the CARE Facebook group, it was following a suggestion by a friend in another Facebook group about the Belgian Shepherd breeds. I had no idea that we needed help and that I could improve Ali’s care. Ali had her Addison’s crisis over 5 years prior, and she had been stable with 2.5 ml of Prednisolone daily and a monthly shot, at the vets, ng 2.5 ML ng Percorten – carefully calculated according to her weight (which I later discovered is not the way to adjust the medication).

My husband and I more than once had ‘that talk.’ Were we really doing the kindest thing treating her illness, keeping her alive? Bless, she was so ‘wired,’ jumpy, and nervous of everything. My brave fearless girl no more. She was ravenous! Starving hungry the whole time. It was painful to see. I was so sorry for her I used to buy her big shells of lettuce leaves to try and fill her up. Anything to put something in her stomach without fattening her up. She wolfed them down.

Despite giving her cranberry capsules everyday, she had countless bladder infections. Seemed like she was never clear of them and was constantly getting antibiotics to control them. Her fur had gone very sparse and coarse. Belgian Shepherds have a double coat, but she no longer had any soft warming undercoat of fur. Just the outer fur, with bald spots even in that. Neither of us ever got a full night’s sleep. Every night she needed to go out twice, some nights as many as three times.

But then I read the documents here and the advice which was helping others to reduce their dogs from the therapeutic dosage level which Ali was on to the biological replacement level of both Prednisolone and Percorten V. I’m a life scientist by training and it all made such good sense that I decided to give it a try. I just quietly got on and reduced Ali’s prednisolone, gradually and gently. And what do you know, she did great. It took a while, but she is now stable on 0.5 ml daily – one-fifth of her original dose!

As soon as I could see that she was doing better on a reducing dose of Prednisolone, I started telling our lovely veterinarian I wanted to reduce her Percorten and to base her dosage on her electrolytes, not her weight. We had quite a tussle to start with, but once he realized I wanted her treatment to be based on the results of her ‘lytes, he was fully supportive. We’ve been gradually reducing her dosage, and her last shot was 0.5 ml Zycortal (we switched from Percorten). Maybe down to 0.4 ml this time, but we’ll soon know. A few months ago, I started doing her shots myself. Partly to mitigate the additional costs of the monthly ‘lytes tests, but more to avoid Ali having to go to the vets so often. She’s very brave, but she’s been to the vets far too often in her little life.

Why am I telling you this now? Mahusay, we’ve just come back from Ali’s 28 day ‘lytes blood draw and our vet proudly told me that he has convinced the owner of another Addison’s dog in his care to start the same reducing treatment regime. And, bless him, he has suggested that they could start doing the monthly shot themselves to help offset the initial costs, citing me as an example.

Kaya, apart from being chuffed to bits that another dog will soon be feeling a lot less wired, I’ve learned another lesson. In convincing our veterinarians to treat our dogs the way we have learned is what they need, with just a replacement dosage, they will then take that knowledge and use it with other Addison’ dogs in their care. Having said it, that seems blindingly obvious that they would do so, but it honestly had not occurred to me.

Update: Another two years have passed since I wrote this. Thank you to everyone here at CARE for all they do to help our precious A-dogs and us, their anxious helicopter pet parents. I’m honored to have been asked to update it for the Canine Addison’s Awareness Week 2020.

My darling Ali continues to flourish. For over 2 taon na ngayon, she has been stable on 0.5 ml of Prednisolone daily. I continued reducing her monthly Zycortal, guided by monthly ‘lytes tests, until we reached the level that kept her stable for 28 araw. My poor girl, who had been given 2.5 mls of Percoten V every month for 5 years only needs the tiny monthly dose of 0.3 ml.

Last year we got a male Belgian Shepherd puppy. I thought Ali might appreciate not having the responsibility of being top dog in our little pack of two. What did we know! Having just celebrated his first birthday, Shadow is now a strapping big boy, taller, and heavier built than Ali. But my darling brave fearless girl is still determinedly top dog. Her coat is full, soft, and shining with health. I have to admit that she still bolts her meals, but that desperate hunger resides only in my memory. We both sleep through most nights. Nowadays, it’s me who needs to get up, not her. And she’s happy. Bright eyed and bushy tailed. She’s beside me now, cuddling up on the sofa, making typing very difficult.

Even I forget she’s ill. It’s just part of my routine to give her meds with her breakfast, quick, easy, and not a big deal at all. Her monthly shot is now routine. Collar off the night before. Draw up her meds into the syringe while she’s elsewhere, and then quickly give it to her while she’s enjoying her breakfast. But let her get sick, with anything, and I’m immediately that anxious A-dog mom again. Some things never change!

[image source_type=”attachment_id” source_value=”3798″ caption=”Ali – Shirley C.
Typical Addison ni
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”320″ lightbox =”totoo”]

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2106″ caption=”Leon – Judy B.
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” autoHeight=”totoo” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Simba, Standard Poodle, British Columbia, Canada, Diagnosed February of 2009″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Simba ay ipinanganak sa Pebrero 23, 2007. He was trained as a Service Dog for an autistic boy and was loved very much by his “brother.” Just before his 2nd birthday, siya Nahulog ilang hagdan. Napunta siya sa gamutin ang hayop, inilarawan bilang lubhang nag-aantok at magawang maglakad. Bloodwork na humantong sa isang diagnosis ng "mapagpalagay Addison ng" (walang pagsubok ACTH). Siya ay binigyan ng isang shot ng Dexamethasone at ilang mga likido IV, pagkatapos ay ipinadala sa bahay upang kumuha Florinef, "Para sa 2 na buwan, pagkatapos ay titigil at panatilihin Prednisone sa kamay kung nagsisimula siya ng pag-crash sa bahay. "Ang kanyang mga medikal na file bumabasa ng tulad ng isang kuwento malaking sindak. Noong Nobyembre ng 2010, ipinagkaroon niya ng "posibleng" Addisonian krisis, kasama ang kanyang potasa sa 5.6 (Iba't ng hanggang sa 5.8). Simba tila nagkaroon ng isang kabuuang 3 crises habang sa kanyang unang pamilya, at pagkatapos ay nagdusa ng isang ika-4 sa oras ng pagsuko sa Standard Poodle Rescue.

Sa edad na 6, Simba dumating sa rescue & kinakapatid na pag-aalaga. Ang rescue at mga miyembro ng komunidad sa Addison ay nakatulong upang makakuha ng Simba sa kanang landas, lumipat siya mula sa Florinef sa Percorten at nagsimula siyang sa susunod na yugto ng kanyang buhay, na kung saan ay higit na mas masaya!

Keith at ako ay naghahanap para sa isang kapatid para sa aming mga Ilog, na walang pasubali ang hindi nagkagusto sa pagiging isang "lamang aso". Na-ako ay sumusunod ng maraming mga aso available sa rescue, at pagkatapos ay lumabas Simba. Siya ay tulad ng isang clone ng River sa hitsura, kahit na lamang ng higit pang mga magagandang. Ko lang ay hindi maaaring tumagal ang aking mga mata off ang kaibig-ibig na batang lalaki. Lamang namin ay nawala 2 aso sa loob ng ilang taon, isa mula sa kanser, ang iba pang mga dahil sa mga komplikasyon mula sa walang bisa ng maraming atay shunts. Aking Mga pakikipag-ugnay sa rescue sinubukang makipag-usap sa akin ang layo mula sa Simba, sinasabi Karapat namin ang isa na walang mga isyu, ngunit sa paanuman nadama namin kami ay mga tamang tao para sa Simba at siya ay tama para sa amin. Simba dumating sa aming pamilya sa Marso 23, 2013, hindi mahaba pagkatapos ng kanyang ika-6 na kaarawan, na may assortment ng mga spreadsheet, tabletas, at mga tagubilin. Aking ulo ay umiikot. Walang alam tungkol sa Addison ng ko, maliban na ito ay isang napaka-nakakatakot na salita. Ang kanyang kinakapatid na ina, Katey, panatag sa akin na gusto naming magkaroon kasama ang kanyang buong suporta sa na ng komunidad ang Addison ng. Sumali ako sa isang pangkat ng suporta medyo mabilis pero naghintay sandali bago mag-post. Ang pagiging isang mahiya tao, ito ay mahirap na magsalita sa isang bungkos ng mga estranghero, kahit na sila ay online na lamang. Mahusay, ito ay ang pinakamahusay na bagay na ginawa ko. Para sa Simba, ito ay mabuti dahil ang nakuha ko instant tulong pagharap sa kanya, at para sa akin ito ay mabuti - ginawa ko ng maraming bagong mga kaibigan mahalagang, ang mga tao kung kanino mayroon akong isang bagay sa karaniwan - Gustung-gusto namin ang lahat ng aming mga aso Addison ng. Simba naging "advertise" sa buong kontinente at kahit sa UK, kaya siya ay dumating sa kanyang sariling pangkat ng mga admirers, at Keith at ako slipped sa pangkat na kasama niya.

Sa dulo ng Hunyo 2013, lamang 3 buwan pagkatapos naming pinagtibay sa kanya, Simba jumped out ng trak Keith sa garahe at sinira ang kanyang binti. Ano ang susunod para sa minamahal na batang lalaki! Ito ay isang napaka-masamang pahinga at napunta siya sa isang bakal na plaka sa kanyang braso plus wire na nakabalot sa buong paligid ng kanyang pulso. Kami ay sinabi na ito ay isang 90% pagkakataon na ito ay kanser, kaya ay inihahanda para sa posibleng pagputol sinusundan ng Chemo paggamot. Simba ay mapalad at magkasya sa 10% malinaw! Siya ay tulad ng isang tagamaneho ng tanke sa kanyang magsuot ng palapa at suot ang kanyang "takip ng makina,"At pagkatapos lamang kapag siya ay pinagaling, nagkaroon upang bumalik 6 buwan mamaya ipatanggal ang plato.

Kaya dumarating kami ng hanggang sa 2 taon mula noong namin pinagtibay Simba - siya ay naging tulad ng isang kagalakan. Siya ang "sarili niyang tao,"Hindi gusto ng iba pang mga aso. Siya ay isang mapag-isa, at "mag-ehersisyo ang intolerante." Ang kanyang listahan ng mga meds ay halos nawala - sa sandaling maayos medicated, nakaraang mga isyu sa balat naglaho, pagpapadanak tumigil. Napanood Simba iba pang mga aso maglaro ngunit hindi talaga natutunan kung paano upang lumahok kapag siya ay mas bata. Siya sumuko ng maraming ng kanyang "masayang kabataan" sa pamamagitan ng pagiging isang Autismo Serbisyo ng Aso, at sa pamamagitan ng pagiging kaya napaka sakit. Ngunit ang kanyang panahon ay dumating - siya ay isang ika-8 kaarawan tungkol sa mangyari - at siya ay may Nanay & Tatay na pag-ibig sa kanya buong pagmamahal at nais gumawa ng anumang bagay para sa kanya, isang kapatid na lalaki River na tinatangkilik ang pagkakaroon sa kanya dito, at isang bagong kapatid na babae Pinot na hindi pa nakalimutan na siya growled sa kanyang unang araw siya dito, ngunit siya hilagpos up. Simba Nangangahulugan ang "Prince" at iyon ang siya ay!

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2194″ align=”center” caption=”Little Pinot at Brother Ilog – Judy B.
I-click ang imahe upang palakihin” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Pinot, Mini-Poodle/Cocker Spaniel mix, British Columbia, Canada, Diagnosed May of 2014″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Pinot ay isang taong gustong sabong asong spaniel / mini asong delanas mix, ipinanganak sa Mayo 4, 2009. Siya ay nanirahan para sa 5 taon sa isang pamilya kung saan alam ko wala. Ngunit bago lang sa kanya 5^ika kaarawan, ay siya dinala sa Emergency Clinic na may ihi pagbara at sa sandaling nakuha ko ang kanyang malakas sapat, Nagkaroon siya ng ihi cystoscopy. Siya ay ipinadala sa bahay ngunit ibinalik sa isang araw o dalawa sa krisis. Nais gamutin ang hayop upang subukan para sa Addison ngunit sa pamamagitan ng pagkatapos ay ang kanyang pamilya ay umabot sa kanilang mga pagsira point at hiniling na siya ay patulugin. Gamutin ang hayop Ang isagawa upang magkaroon siya surrendered sa kanya at siya ay diagnosed na may isang ACTH sa simula ng Mayo. Pagkatapos ay nanirahan siya para sa susunod na 4 buwan sa klinika. Hindi namin sa klinika sa Ilog ng isang araw at sinabi nila sa amin ang tungkol Pinot at dinala siya sa upang matugunan sa amin. Siya ay bounded sa, -bounce up sa bangko, at lamang ay hindi maaaring kontrolin ang kanyang enerhiya. Siya ay isang bola ng himulmol at kariktan. Ang paglilipat ng kasama, Magpatagal (Standard Poodle Sa Kailangan) kinuha kontrol ng kanyang at Keith at fostered ko sa kanya. Pinot ay makinang! Ang kanyang unang araw, Literal na siya latched papunta sa parehong Keith & Ilog, at sa araw na ito ang mga ito ay parehong kanyang pangunahing squeezes. Sa klinika, sila ay nagbibigay sa kanya 1.0 .mg ng Prednisone araw-araw at weighed siya tungkol sa 14 pounds. Kaya, Pinot ay nagkaroon ng malubhang problema sa kawalan ng pagpipigil. Ginawa namin sa pagbaba ng kanyang Pred ngunit kahit na ito ay down sa 0.2mg, siya pa rin pagtulo. Sinubukan naming pagbibigay sa kanya Propalin (Microwave) may lamang ng ilang mga tagumpay. Ngunit sa sandaling sinimulan niya ang pagkuha Stilbestrol (Des) araw-araw, siya ay naging ganap na tuyo.

Maaari mong isipin na iikot ay hindi eksakto rushed off ang kanilang mga paa sa mga tao na nais na magpatibay ito ganap sinta nilalang. Ang ilan ay sapat na interesado upang matuto nang higit pa tungkol sa Addison ng & isaalang-alang ang kanyang, ngunit ang pagtulo ng deal breaker. Sa buong panahon, Ako ay sumusulat tungkol sa kung paano kahanga-hanga siya, Ako ay bumabagsak na higit pa at higit pa sa pag-ibig sa kanya sa aking sarili. Susundan natin ang gumagalaw sa ilang sandali na mangangailangan ng 7 day trip kalsada at dahil na nagkaroon kami 2 standard poodle, Hindi namin naisip naming magpatibay ng isang 3^rd. Sa wakas kami nagpasya upang "lumipad ito" - Pinot ay malayo masyadong espesyal na hayaan ang sinuman masiyahan ang kanyang. Siya ay kabilang sa amin, at nabibilang kami sa kanya. At bukod sa, kung paano maaaring kahit na sa tingin namin ng pagkuha ng kanyang layo mula sa Ilog! Kaya, sa Disyembre. 21, 2014, Pinot naging atin magpakailanman. Siya ay tulad ng isang galak. Kamay niya sa iyo ng tsinelas kapag bumalik ka sa, kahit na ito ay HINDI maaaring maging iyo, ngunit ito ay iniharap na may tulad na isang sinta walang kuwentang tao kawag na mayroon ka lamang upang dalhin ito gayon pa man. Siya ay ganap na gumon sa maalatiit laruan - ang mas malaki at ang squeakier ang mas mahusay na - ito ay isang addiction na siya nagbahagi sa River at gawin silang magkaroon ng ilang squabbles sa ibabaw ng "pinaka" isa. Pinot ay nakunan ang mga puso at panatilihin ang mga ito magpakailanman.

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2147″ caption=”Malinaw – Nicole A.
Klara sa Rhine Promenade
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” size=”large” width =”293″ taas =”274″ lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Klara, Standard Poodle, Duesseldorf, Alemanya, Diagnosed February of 2013″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Klara ay ipinanganak sa Agosto 12 2009. Siya ay palaging isang kaaya-aya at buhay na buhay na tuta, isang tomboy na may isang mahusay na pag-usisa para sa lahat ng mga bagong. Mga Pagbabago ay dumating pagkatapos ng kanyang unang init. Siya ay naging isang picky mangangain, na naisip ko ay may kaugnayan sa hormonal mga pagbabago. Siya ay naging tahimik at reacted agresibo kapag aso ay dumating masyadong malapit, kahit na ang kanyang pinakamahusay na mga buddy sa aso. Ang itim na balahibo sa kanyang harap binti naka-kulay abo.

Pagkatapos muli ay mahaba ang tagal kapag tila ang lahat na maging okay. Ilang sandali lamang matapos ang kanyang ika-3 kaarawan, lahat ng bagay worsened. Siya ay nagkaroon ng isang napaka-masamang tainga impeksyon na may multi-lumalaban bakterya. Upang makuha ang pamamaga kinokontrol na, ang tainga kanal ay nalinis sa ilalim ng pangkalahatang kawalan ng pakiramdam. Guho ng lupa ang nagsimulang. Sinimulan niya na tanggihan ang kanyang pagkain. Kung minsan, siya ate walang anuman para sa 3 araw. Kung minsan, Nagkaroon siya pagtatae o vomited. Sa pagkawalang-taros, Nagsimula kami sa Joke na sa lalong madaling panahon ay namin ang aming sariling entrance sa klinika. Ang tainga impeksyon ay nagdudulot pa rin ng problema at nakuha Klara kanyang ikalawang cleaning tainga sa ilalim ng pangkalahatang kawalan ng pakiramdam.

Samantala, siya ay nagkaroon ng paulit-ulit na pagtatae, pagsusuka, at paninigas ng dumi. Namin na ginugol Bisperas ng Pasko at Bagong Taon sa klinika. Mga Pagsusuri para sa parasites ay negatibong. Bloodwork ay mahusay na. Ang tainga impeksiyon na pinananatiling bumabalik.

Taglamig 2012/2013, namin ay may kahanga-hangang panahon. Maraming snow at sun. Gustung-gusto ang aking mga aso niyebe at Klara drag ang kanyang sarili sa pamamagitan ng snow. Siya ay walang saya. Maaari mong makita na hindi siya ay mahusay na gumagana. Karamihan ng panahon slept siya. Nalaman ng vets walang dahilan.

Noong Pebrero 2013, ito ay kahit na mas masahol pa. Pagtatae, pagsusuka, tila siya upang maging sa sakit, Hindi tinanggap ang kanyang pagkain, ngunit drank ng maraming tubig. Sinabi ng vets, "Dapat nating maghintay. Maaaring ito ay dahil sa kanyang init. "Ang susunod na araw kapag ako ay dumating sa bahay, Nagkaroon na ako ng kakaibang pakiramdam – isang bagay dito nagpunta napaka-mali. Ay nagdulot muli ako sa ospital at gusto ang gamutin ang hayop upang ipadala sa akin ang layo, “Hindi mai namin mahanap ang anumang bagay. Sa tingin ko ito ang kanyang init!”

Ito ay masyadong maraming. Ako ay galit at hiniling sa karagdagang pagsisiyasat. “Mayroong mali sa Klara. Hindi ako pupunta!! Gawin ang iyong trabaho!” Ginawa nila ang isang kumpletong dugo at pagkatapos ay, ang vets ay napaka-aalala. Ang kanyang potasa ay 7.6 sa isang hanay ng mga 3.5-5.8. Ang kanyang sosa ay 139 sa isang hanay ng mga 144-160. Sinabi sa amin ng bloodwork Ang kanyang buhay ay nasa panganib. Siya ay ganap na inalis ang tubig. Sa wakas, sila ay tumingin para sa mga dahilan. Pagkalason, ng bato ultratunog, Leptospirosis. Siya ay binigyan ng isang IV sa pagbubuhos bag. Maaari akong kumuha Klara bahay. Nagpunta kami bawat araw hanggang sa klinika at ginawa nila ang karagdagang mga pagsubok. Nagsalita sila ng bato pagkabigo ngunit walang nahanap na mga dahilan. Mga halaga ng dugo ni Klara ay gaganapin lamang sa pamamagitan ng infusions pero kahit na hindi makakatulong magkano. Ang mga halaga ng dugo ay mas masahol pa. Para sa araw, siya puwersa fed, ngunit siya nawala ang higit pa at higit pa timbang. Siya ay dadalhin sa ICU at kami ay inihanda upang mawala ang kanyang. Ang vets sinabi ninais nilang subukan ang isa huling bagay. Sinabi nila maaaring ito ay Addison's Sakit at nais na gawin ang mga pagsubok ACTH. Ang dahilan ay natuklasan. Klara nagkaroon Addison at paggamot ay sinimulan. Ang susunod na araw, Maaari akong kumuha ng kanyang bahay.

Siya ay nakuhang muli mabilis at tila ang lahat upang maging pinong. Gayunman, siya ay hindi bilang malakas na bilang malusog na aso. Iyon ang dahilan kung bakit na-lumipat ako mula sa Florinef sa Percorten.

Sa tulong ng pangkat, kami ay nagtrabaho upang mahanap ang pinakamahusay na Klara's dosis. Ngayon, may bigat niya 27 kg at tumatanggap ng 0.40ml ng Percorten bawat 28 araw at 1mg ng Prednisone araw-araw. Sa akin, ito ay tulad ng isang himala upang makita kung paano Tinatangkilik niya ang kanyang buhay nang walang anumang mga paghihigpit. Ngayon, halos 2 taon na ang lumipas, Klara pakiramdam ng mas mahusay kaysa dati. Lumilipat sa Percorten ay ang pinakamahusay na desisyon kailanman. Klaraismentallybalanced,galak na galak, matapang, at malakas ang loob. At pagkatapos kahabaan araw sa trabaho(siya ang aking katulong trainer, Ako ay isang aso trainer) siya pa rin ang enerhiyang natira upang i-play kagalakan ganap sa kanyang kapatid na lalaki at sa akin!

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2236″ caption=”Flip – Annet H.
Click image to enlarge” align=”center” lightbox=”true”]

[toggle title=” Flip, Ingles taong gustong sabong asong spaniel, Ang Netherlands, Diagnosed April of 2014″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Ako si Annet at nakatira ako sa The Netherlands. Meron kami 4 mga aso, dalawang English Cocker Spaniels, isang Boomer at isang Belgian Griffon. Isa sa mga ipis – Flip ang pangalan niya at siya 4 taong gulang – ay may Addison mula noong Abril 2014.

Uminom siya ng toneladang tubig at hindi ang kanyang kapana-panabik na sarili sa loob ng ilang linggo. Kaya kapag ang mga aso ay kailangang magkaroon ng kanilang taunang pag-shot, Tinanong ko kung ang vet ay maaaring suriin ang kanyang kabuuang paggawa ng dugo, dahil hindi siya maayos. Pag-uwi namin, Nawala ang Flip sa ilalim ng mesa at nanatili doon, hindi man lang siya lumabas para magpagamot. At iyon ay isang bagay na ganap na HINDI Flip…. Makalipas ang ilang oras tumawag ang hayop na hayop at sinabi na ang kanyang potasa ay mapanganib na mataas at napakababa ng kanyang sosa. Kaya sinabi niya na pinaghihinalaan ko na mayroon siyang sakit na Addison. Matapos maglakbay sa mundo ni 'Addison’ halos isang taon na ngayon, Alam kong kahanga-hanga ang ginawa ng aking hayop sa pamamagitan ng pag-diagnose nito nang maaga! Nais niyang kumpirmahin sa pagsubok ng ACTH, ngunit ito ay naging ang pagsubok ay hindi magagamit sa Holland sa oras na iyon, hindi sa isang hayop o sa isang beterano ng paaralan! Kaya't si Flip ay hindi kailanman tiyak na nag-diagnose sa pagsusulit ng ACTH dahil hindi ito posible. Nakakuha siya ng fludrocortisone at hydrocortisone at makalipas ang ilang sandali sa 'Addison World’ Tinanggal ko siya nang lubusan sa hydrocortisone. Ang Dutch protocol para sa Addison ay 'Fludrocortisone at mataas na dosis ng hydrocortisone para sa natitirang buhay ng aso'. Sinabi ng vet ko na Okay na i-wean siya mula sa hydro, ngunit pagkatapos ay sinabi niya sa akin na kinatakutan niya ito, dahil sa protocol na ito. Si Addison ay syempre isang bihirang sakit sa gayon ay ang alam niya at hindi kailanman nagtanong.

Ngunit napunta ito nang maayos kaya Fliprocortisone lamang ang Flip. Ang tanging bagay ay hindi ginawa ng Flip ang kanyang makakaya dito at natapos naming ayusin ang kanyang dosis halos bawat dalawang linggo. Tumitimbang si Flip 18 kg at nagkaroon siya 0.8175 mg fludro. Siya ay may labis na glucocorticosteroids sa kanyang gamot, iyon ay para bang! Palagi siyang naging isang panlabas na aso, ngunit ito ay nakakatawa, nagbubulong kapag nakakuha siya ng kaunting nasasabik (kaya sa paglalakad, pagkuha ng isang paggamot, pagkuha ng hapunan, iniisip na lalabas kami atbp), mahirap na Flip…….
Sa kabutihang palad ay nakahanap ako ng isang tao na maaaring magbigay ng Percorten (o sa halip ay natagpuan ako ng taong iyon) at nagresulta ito sa isang di malilimutang kaganapan sa 5 Enero 2015: Ang Flip ay ang unang aso sa Holland na kumuha ng isang iniksyon ng Percorten!

Malaki ang ginagawa niya rito, ang kanyang pagkatao ay normalize, ang kanyang buhok ay nagiging pula muli (sa halip na maging blonder at blonder) at lumalagong muli.

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2141″ caption=”Pepsi – Cindy M. A.
On Pepsi’s 9th birthday, Inorder ko isang dump truck na puno ng buhangin dahil nagustuhan siya sa kumuha sa lupa.
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Pepsi, German Shepherd, Indiana, Estados Unidos, Diagnosed July of 2007″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Gustung-gusto kong isulat, ngunit dito umupo nakapako sa isang blangko screen, natatakot na hindi ko maaaring gawin hustisya kuwento ni Pepsi. Ibinabahagi ko ang kwentong ito sa lahat ng sa iyo sa pag-asa na makakatulong ito sa ibang tao. Pinagtibay namin Pepsi kapag siya ay tungkol sa 6 buwang gulang sa Disyembre ng 2003. Siya ay tulad ng isang natatanging at kahanga-hangang aso, ngunit hindi lahat ng mga ito sa kanilang sariling mga espesyal na paraan?

Pepsi ay nagkaroon ng isang karamihan normal na tuta-hood, ngunit magdusa mula sa higit pang mga sakit kaysa sa mga nagagawa pinaka-aso. Pagkatapos siya naka tatlong, Binuo niya sores sa kanyang puki. Pagkatapos ng ilang mga biyahe sa gamutin ang hayop, at pagkatapos ay lumipat vets, at sinusubukan ng ilang higit pang mga pagpipilian, tayo ay isinasaalang-alang ang pagtitistis upang muling itayo ang kanyang puki. Gayunman, Nagsimula siya ng pagpunta pababa mabilis. Siya ay ang pagkawala ng timbang, pagkakalog, at higit sa lahat, Ko lang ang alam ng isang bagay ay mali. Nagpunta kami sa gamutin ang hayop pagkatapos gamutin ang hayop kung saan ang lahat ng mga ito dismiss sa akin na nagsasabi na siya ay "lamang sa pagkuha ng mas matanda pa at paghapon." Sa pamamagitan ng oras na ito Mayroon akong kanya sa opisina ng gamutin ang hayop ng bawat linggo para sa buwan. Kahit na sinubukan naming lumipat vets ng dalawang beses. Enerhiya kanya ay lumiliit mabilis. Sa madaling panahon, Hindi siya maaaring kahit na maglakad palabas ng bakuran nang hindi na kinakailangang ilagay at gagawa ng break. Siya ay nagkakaroon ka ng problema sa pagkakaroon ng isang magbunot ng bituka kilusan. Kinuha ko siya sa opisina ng gamutin ang hayop ng muli, kung saan sila nasusuri ang kanyang sa kolaitis. Mayroon kaming tahanan, at hindi siya maaaring makakuha ng out ng kotse.

Alam ko na ito ay ito, kaya Naging pabalik sa kotse ko at pinaalis sa Chicago - sa malaking lungsod. Sa loob ng 10 minuto sa atin ng pagpasok ng emergency ng ospital sa Chicago, siya ay paunang diagnosed na may Addison ng Sakit, at ako ay sinabi ay marahil hindi sana ay ginawa niya itong isa pang gabi nang hindi paggamot. Siya ay nanatili doon 3 o 4 araw habang sila ay nakuha ang kanyang likido up, at ang kanyang lakas likod. Isang pagsubok ACTH siya ay ginagawa upang kumpirmahin ang kanyang Addison ng Sakit. Bilang hinalinhan bilang ako ay upang kunin ang kanyang mula sa ospital, Ako ay devastated din upang matutunan na ang kanyang paggamot ay nagkakahalaga ng halos $400 isang buwan. Mayroon akong walang ideya kung paano ako ay pagpunta sa kayang bayaran ito, ngunit kami ay pagpunta upang malaman ng isang paraan.

Iyon ay kapag sinimulan ko ang aking sarili pagsasaliksik, at nalaman grupo ng K-9 Addison na utang ko buhay Pepsi sa. Nakatulong nila ako maintindihan ang sakit, kung paano i-interpret ang kanyang mga pagsubok, at kumuha ng kanyang sa kanan dosis ng mga gamot. Pagkatapos noon, kami ay hindi kailanman tumingin pabalik.

Bilang karagdagan sa 1.4 ML ng Percorten-V bawat 28 araw at 1 .mg ng Prednisone araw-araw, Pepsi kinuha din ng ilang mga supplement. Siya ay nagtapos ang buhay 7 higit pang kamangha-manghang mga taon nasa tamang dosis ng mga gamot sa kanya na, maiba ako, lamang ako ng gastos ng mas mababa sa $80.00 kada buwan. Pepsi nanirahan upang maging 11 ½ taon, na kung saan ay medyo magandang para sa isang 130 kalahating kilong aso. Pepsi namatay ng kanser sa araw bago Thanksgiving sa 2014.

Pagkuha ng isang diagnosis ng Addison ng Sakit ay maaaring maging nakakatakot at nakakatakot, ngunit Pepsi ay patunay na maaari mong mabuhay ng masaya makahulugang buhay kasama ang tamang gamot. Dahil sa Pepsi, lahat na hinawakan ang kanyang natutunan kaya magkano ang tungkol sa buhay at pag-ibig at pagkakaibigan. Siya ay lubos na hindi inaabot.

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2206″ caption=”Valentino – Deanna L.
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” autoHeight=”totoo” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Valentino, Golden koli Mix, Teksas, Estados Unidos, Diagnosed December of 2007″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]
Valentino ay dumating sa aking buhay sa Pebrero 2007 noong siya ay naging aking kinakapatid na pagkatapos ng isang malapit na tawag sa isang mataas na mag-ampon pumatay. Siya ay kalahating oras mula sa pagiging euthanized. Siya ay isang payat na payat nawawala ang karamihan sa kanyang buhok sa kanyang gilid ligaw na hayop (ang kanyang balat ay isang maliwanag na makintab pink!) at isang strip ng olandes buhok tulad ng isang Indiyano sa lahi ng Mohok pababa sa kanyang likod, tumitimbang ng halos £ 30 – siya ngayon ay isang malusog na £ 55. Kinuha ito 3 buwan upang ibalik siya sa kalusugan, at tumaba. Sa pamamagitan ng panahon na iyon, Ako ay naging isang kinakapatid pagkabigo, at Valentino ay ang lahat ng mga mina! Slept niya ang karamihan sa mga unang 3 buwan sa pagitan ng pagkain at pagpunta poti bago siya tila nabawi. Sinimulan niya ang pagkakaroon ng mga sintomas ng pag-aantok, kakulangan ng enerhiya at kawalan ng kakayahan upang makakuha ng in / out ng kotse para sa isang pares ng mga buwan at habang siya ay hindi kailanman mawawala ganap ang kanyang gana sa pagkain, siya na sinimulan ng pagpili sa kanyang pagkain sinusubukan mong kumain, Alam ko ng isang bagay ay mali, ngunit ang aming gamutin ang hayop sa panahon (sa huling pagkakataon!) Na-dismiss ang kanyang pag-uugali bilang “kumikilos out”. Pagkatapos siya na gumuho sa Disyembre 2007 at sa aming paglalakbay sa Addison ng Sakit nagsimula. Ang kanyang gamutin ang hayop ay hindi maaaring “akma” Valentino in para sa isa pang linggo at kami ay pumunta sa gamutin ang hayop ng isang kaibigan na nag-pinamamahalaang upang magkasya sa amin sa. Ito ay mabuti upang malaman kung ang kanyang AD maaaring naging Waxing at Waning bago bilang siya ay naging kaya masamang noong una Nakatanggap ako sa kanya. Ang kanyang pagbagsak ay noong Disyembre 19, ginugol niya 2 araw sa espesyalidad ospital, at sa pamamagitan ng Disyembre 25, Nadama rin sapat upang subukang tumakas sa Pasko pato na draining sa kusina ang lababo – sa kabutihang-palad siya ay nabbed en flagrante at ang pato nakatapos na ilalabas para sa Pasko hapunan gaya ng nilalayon!

Sinimulan ang Valentino sa Florinef / compounded fludrocortisone sa .4mg (mas mababa kaysa sa inirerekumendang para sa kanyang timbang) at 2.5mg Prednisone sa 12/07 – ngunit ang kanyang electrolytes ay perpekto (!) para sa isang taon. Pagkatapos ng isang taon, kanyang electrolytes nagpunta ng kontrol, at mayroon siyang lingguhang pagtaas sa kanyang Florinef, hanggang sa dumating siya sa 2mg ngunit ang kanyang electrolytes ay hindi pa rin sa ilalim ng kontrol.

Nakahanap kami ng gamutin ang hayop 1.5 oras ang layo na noon ay handa upang gumana sa amin at simulan ang Valentino sa 1.8ml, na kung saan ay itinuturing na ang “mababang dosis” sa 2009, ang karaniwang dosis ay isang bit sa paglipas ng 2ml (Natatandaan ko pag-iisip ko hindi man ay makakuha ng 2 dosis out sa bawat maliit na bote ng gamot sa isang buwanang gastos ng tungkol sa $100 para lamang sa mga Percorten-V!) Sa paglipas ng mga taon, dahan-dahan naming mababawasan ng 10-20% sa isang pagkakataon. Sinimulan namin sa 1.8ml sa 7/09 at hindi kahit na makapunta sa 1ml til 9/10, .75ML sa 6/11, .5ML sa 10/13, kasalukuyang .4ml sa 9/14. Hindi namin higit konserbatibo lahat ng maraming bumalik pagkatapos at hindi namin ginawa magkaroon ng sapat na impormasyon sa pagpunta sa babaan dosis………maliban sa pamamagitan ng mga karanasan ng iba pang mga miyembro ng grupo. Ito ay lahat ng mga bagong teritoryo! Kung ang mababang dosis ng pag-aaral ay hindi naging available sa 2009, Maaaring namin ang nagsimula sa .95ml at nakuha sa pinakamababang epektibong dosis Valentino na magkano ang mas maaga at nai-save ng maraming pera sa Percorten-V at buwanang electrolytes sa pagsubok bilang isang bonus. Hindi ko masabi ng sapat na tungkol sa pagkakaiba sa pagiging sa mas mababang dosis ay ginawa sa kung paano nararamdaman Valentino sa buong buwan sa kanyang electrolytes naglalagi medyo malapit sa mid-range na sa pagitan ng dosis. Siya na ginugol taon ng paggawa “ok” – mopey, nag-aantok para sa 2 linggo pagkatapos ng bawat pagbaril, pakiramdam ng kaunti pa tungkol masigla sa isang linggo bago ang kanyang susunod na shot ay dahil, pagkatapos pakiramdam nag-aantok muli kapag siya ay nakuha ng isa pang shot – ngunit ngayon ang ginagawa niya “malaki” lahat ng buwan mahaba sa isang mas mababang dosis ng Percorten-V! Kasama ang pinakabagong pagbabawas Percorten-V, Ko pa rin magagawang upang bawasan ang kanyang Prednisone upang .5mg – siya nais na pagpasada sa pagitan ng .75mg sa taglamig sa 1.25mg sa tag-araw para sa taon. Lumipat din kami sa likidong Prednisolone dahil ang kanyang mga enzyme sa atay ay naging mataas at marami siyang pagbuhos……….

PS – Ilagay sa panganib Valentino bilang isang sakit, hindi ginustong mga ligaw na hayop ay ang inspirasyon para sa aking malalim na pangako at paglahok sa mga isyu sa kapakanan ng hayop sa San Antonio! Gaano karaming mga aso tulad lamang ng Valentino namatay dahil walang isa sa hakbang up para sa mga ito bago ang ipinag-uutos na 72 Nag-expire or pagala-gala hold na panahon?

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”1735″ align=”center” size=”large” width =”280″ taas =”290″ caption=”Argus -Teri H.
I-click ang imahe upang palakihin” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Argus, Borador, Colorado, Estados Unidos, Diagnosed December of 2010″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Pagliligtas ay patuloy sa lahat ng mga pups spayed o neutered bago dalhin sa bahay. Argus ay neutered sa dalawang buwang gulang, at dinala namin siya sa bahay mamaya araw na. Dalawang araw mamaya siya ay yelo malamig at Nanginginig napakahirap. Napanood namin ang kanyang paghiwa site para sa mga palatandaan ng impeksiyon at nakabalot sa kanya sa kumot upang subukang i-magpainit sa kanya. Tanghali na kinuha namin siya sa gamutin ang hayop na si tapos na ang pag-opera (45 minuto ang layo). Sinabi gamutin ang hayop Ang siya ay nagkakaroon ng reaksyon sa surgery at magiging masarap. Ibinigay niya sa kanya ng isang shot at ipinasa sa akin ang ilang tabletas upang bigyan para sa mga susunod na araw. Sa pamamagitan ng mga sumusunod na umaga, siya ay magkano ang mas mahusay na. Nagpunta kami upang makita ang aming sariling gamutin ang hayop para sa bagong check tuta. Agad sila kinuha ang layo ng tabletas tayo ay ibinigay at sinabi hindi dapat ay bibigyan ng tuta mga. Hindi ko matandaan kung ano ang mga tabletas ay, ngunit ang shot ay Dexamethasone at naniniwala ako ngayon na ano na nakuha sa kanya out sa kung ano ang nangyayari.

Siya ay isang napaka-iba't ibang mga tuta kaysa sa anumang mayroon kaming bago siya. Siya ay magkano mellower kaysa sa anumang tuta kailanman ako ay kilala. Naghahanap ng likod, ito ay malinaw na siya ay nagpapakita ng mga palatandaan ng kanyang Addison mula sa araw ng isa. Waxed niya at waned para sa halos dalawang taon. Sa panahong ito, Nawala namin ang kanyang "malaki kapatid na lalaki,"Fostered dalawang mga tuta para sa isang ilang mga linggo bawat, at pagkatapos ay dinala ng isa pang tuta sa aming tahanan. Sa December 6, 2010, Argus huminto sa pagkain. Ang bawat araw progressed sa isa pang sintomas (usang babae dulo ng kahinaan, Nanginginig, ice cold, at iba pa). Ang aming gamutin ang hayop sinabi ito ay bakterya sa kanyang tiyak – Makikita niya makalampas ito - feed sa kanya pinakuluang bigas (walang mga pagsubok na tumakbo). Ilang araw mamaya, nagpunta kami sa ibang gamutin ang hayop na nagsabi sa kanyang mga bahagi ng katawan ay shut down at siya namamatay – pakawalan mo siya!!!! Bilang dinala ko Argus, draped sa ibabaw ng aking braso sa ikatlong gamutin ang hayop, Akala ko hindi ko gusto dalhin siya sa bahay. Binigyan siya gamutin ang hayop ang likido at nagpatakbo ng isang pagsubok ng dugo, mga pagsubok na dumi ng tao, x-ray, ang buong mga gawa, at iningatan siya doon. Sa gabing iyon na tinatawag siya at sinabing, “Pinaghihinalaan ko ang isang bagay na gusto kong subukan para sa umaga.” Sa pamamagitan ng gabi na siya ng ipinaliwanag ang buong bagay sa akin. Nanatili siya sa likido at nakuha ng kanyang unang pagbaril. Hanggang sa puntong ito, habang ang aking asawa at ako kinuha liko na nakaupo sa kanya, ibinigay niya sa amin kaunti tugon. Gamutin ang hayop ay hindi nais na pakawalan mo siya sa bahay dahil siya pa rin hindi kumain. Ang mga sumusunod na araw, Lumakad ako sa at sinabi sa kanya Nais kong gumawa siya sa bahay. Siya ay sa wakas sumang-ayon kung ipinangako ko bang magdala sa kanya sa kung hindi ako ay nakuha sa kanya upang kumain sa susunod na 12 oras. Kapag dinala siya sa kanya out, jumped siya sa buong amin at sinabi ang gamutin ang hayop, “Yep, Kailangan niyang pumunta sa bahay!” Kaya dahan-dahan siya ay dumating sa paligid sa pagkain at inilipat namin ang pagdiriwang ng Pasko sa bahay ng aking kapatid na babae at mga tahimik at ingat sa lahat ng bagay ginawa namin. Ngayon ito gamutin ang hayop sinabi sa akin upang dalhin sa kanya sa bawat 28 araw para sa kanyang pagbaril, bigyan siya ng kanyang Prednisone araw-araw at siya ay mabuhay ng isang normal na buhay.

Argus ay 60 lbs, at ibinigay 2ml ng Percorten bawat 28 araw para sa siyam na buwan sa pamamagitan ng gamutin ang hayop tech. Nakakuha siya 5mg ng Prednisone para sa isang pares ng mga buwan. Ang unang bagay na nakita ko noon pang impormasyon sa Prednisone. Kami ay nagbibigay sa ito sa gabi at natagpuan ko siya ay dapat na pagkuha ito sa umaga, kaya binago namin na. Pagkatapos ay nabasa ko ang isang artikulo tungkol sa dosing at nakuha namin na pababa sa 2.5mg. Sa pamamagitan ng ikawalo buwan Nakita ko na buhay Argus 'ay hindi normal. Siya ay walang kahoy na madaling magdingas. Tila inaantok siya. Siya ay higit pa sa isang pag-iral sa isang buhay! Iyon ay kapag ako sa wakas natagpuan ang isang pangkat ng Internet. Mga pagsubok ng dugo at electrolytes - ANO? Wala sa mga ito ay ginagawa. Ito ay oras na para sa isa pang shot at nagpunta ako sa magsalita sa gamutin ang hayop (kanino hindi ko nakita sa ilang buwan). Siya ay inilipat up hilaga upang buksan ang kanyang sariling kasanayan. Tinanong ko na makipag-usap sa isa sa iba pang vets. Ang gamutin ang hayop na nagmamay-ari ng pasilidad Sinabi sa akin ang mga pagsusulit ay tapos nang isang beses sa isang taon at ang dosis ng Percorten magbabago lamang kung ang kanyang timbang ay nagbago at hindi ko magagawa ang shot sa aking sarili. Siya ay hindi makinig sa isang salita sinabi ko o tingnan ang impormasyon sinubukan mong ipakita sa kanya ko. Ang kanyang saloobin Sinabi sa akin Mayroon akong upang makakuha ng malakas at simulan ang paggawa ng mga tawag sa telepono. Kapanayamin telepono ko ng ilang mga vets sa susunod na ilang mga araw. Ang lahat ng mga alam lahat ng bagay tungkol sa Addison ng. Isang gamutin ang hayop sa wakas na tinatawag na sa akin at bago ko magtanong sa kanya kahit ano, tinanong niya ako kapag ang electrolytes (“Lytes”) huling sinubukan. Kapag Sinabi niya sa akin na kailangan namin upang gawin iyon unang upang makita kung siya ay handa na para sa isa pang shot at kung ito ay kinakailangan upang maibaba, Alam ko na ito ay ang gamutin ang hayop kailangan kong subukan. Pagkatapos ng pagkuha ng lytes resulta ng gamutin ang hayop sinabi sa akin, "Mayroon kaming isang mahabang paghihintay, ito ay hindi nakakagulat siya ay hindi nadama na rin, siya ay napaka sa paglipas ng medicated. "Little ay siya alam lamang kung gaano katagal ng isang paghihintay! Sinubukan namin ang kanyang lytes isang beses sa isang linggo para sa higit sa tatlong buwan. Ito ay isang maliit na sa paglipas ng 100 mga araw kung kailan sa wakas ay nakuha ko ang kanyang K hanggang sa isang bit sa itaas mid-range na. Sinimulan niya sa kanya sa 0.5ml sa oras na iyon at para sa susunod na ilang mga buwan, ito ay binabaan hanggang umabot na kami 0.3ml. Pagkatapos ng maraming buwan, kinakailangan namin upang maibalik ito hanggang sa 0.32ml. Dosis na gumagana ng mahusay para sa maraming buwan ngayon. Gamutin ang hayop na ito ay mahusay na gamit ang Percorten, ngunit hindi sa tingin talaga dapat maibaba ang Prednisone. Tinanong ko siya kung gusto niya ipaalam sa akin subukan, alam na Gusto ko panoorin siya malapit, at siya sumang-ayon. Siya ay nagsisimula 1mg ngayon araw-araw.

At ngayon, dito tayo, sa mga gamot na-optimize, sa halos 6 taong gulang, mayroon kaming mga tuta na dapat siya ay naging sa simula pa lamang!

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2148″ align=”center” caption=”Lexie – Lori H.
I-click ang imahe upang palakihin” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Lexie, Labrador aso para sa pamamaril Mix, Windsor, Canada, Diagnosed December of 2012″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Pinagtibay namin Lexie mula sa aming mga lokal na mag-ampon sa Hulyo 2010. Siya ay tinatantya upang maging tungkol sa 4-5 buwang gulang sa oras. Aking asawa at ako dinala ang kanyang bahay sa isang “pagsubok” habang ang aming 2 mga anak na babae ay ang layo sa kampo ng araw, bilang aking asawa ay may allergy at kailangan upang makita kung paano siya ay gumanti. Mahusay, Alam ko ang ilang sandali namin ay may Lexie sa aming pag-aalaga na hindi siya ay bumalik sa silungan na – asawa ay magkakaroon lamang upang mabuhay kasama ng kanyang mga Allergy!!

Sa loob ng mga araw ng pagiging sa amin, Lexie ay nagkaroon ng isang episode ng pagsusuka at pagtatae, at isang panicked paglalakbay sa gamutin ang hayop kung saan siya sinubukan negatibong para sa parvo at ay ipinadala sa bahay na may mga tagubilin na magbawas ng pagkain para sa isang araw at pagkatapos ay simulan ang isang mura diyeta. Siya-bounce pabalik fine, at sa mga susunod na 2 taon ay pupunta sa na magkaroon ng paminsan-minsang mga bouts ng pagsusuka at pagtatae ngunit hindi ito mukhang kahit ano masyadong seryoso. Siya ay masaya at aktibo, at tila halos malusog. Sa panahon ng tagsibol at tag-araw ng 2012, Napansin namin iba pang mga sintomas, kabilang ang goopy mga mata, mga impeksyon sa tainga, at mga isyu sa balat at balahibo. Nagsimulang niya pagdila ang kanyang paws labis, sa punto ng kabaguhan. Ang mga isyu sa tiyan at patuloy na pagkuha ng mas masahol pa. Siya ay madaling pagal na may exercise at gusto matulog sa panahon ng umaga, hindi kahit Iniistorbo upang makakuha ng hanggang sa kumain ng almusal. Isang Sabado sa unang bahagi ng Disyembre, 2012, dinaluhan namin ang lokal na Pasko parada at pagkatapos ay ginawa ng isang pagbisita sa aso parke. Lexie lamang inilatag doon ang iba pang mga aso ay dumating sa paligid at sniffed sa kanyang – kaya hindi katulad Lexie. Mamaya gabi na, Ginawa ko after-hours pagbisita sa gamutin ang hayop sa kanya, bilang siya ay nanginginig at smelled nakakatawa (tulad ng amonya). Gamutin ang hayop ang sumuri sa kanya at hindi makita ang anumang bagay halata ng pag-aalala, at sinabi na bumalik sa susunod na araw para sa bloodwork kung tila siya ay nakakakuha ng mas masahol pa. Mahusay, sa gabing iyon ay kasindak-sindak, may Lexie nanginginig sa aking mga paa habang sinubukan naming i-sleep. Bumalik sa gamutin ang hayop sa susunod na araw para sa bloodwork. Sa kabutihang palad, aking gamutin ang hayop pinaghihinalaang Addison kapag nakita niya ang bloodwork. Sa pamamagitan ng oras na ito, Lexie ay napaka sakit at ay pinapapasok sa ospital para sa mga likido at ang pagsubok ACTH, na kung saan ay dumating pabalik positibong.

Pagpili Lexie up upang dalhin ang kanyang tahanan ng kamangha-manghang, emosyonal na oras, bilang siya ang bumangga sa amin na may tulad na kaligayahan at doon ay hindi isang dry mata sa gamutin ang hayop klinika!! Sa pamamagitan ng oras na ito, Ako ay natagpuan ng tulong sa pamamagitan ng mga online na komunidad ng Addison at nagkaroon ng isang mahusay na gamutin ang hayop na naging gusto upang sumubok ng bago – Mababang dosis Percorten. Ngayon, Lexie ay 70 lbs at tumatagal 0.4 ML ng Percorten, kasama ang kanyang araw-araw na dosis ng Prednisone.

Naniniwala ako na Lexie ay dumating sa aking buhay para sa isang dahilan. Naglalagi sa kanlungan na sana ay nilalayong tiyak na kamatayan para sa kanya, Ako ay kumbinsido, at ang aming pamilya ay magagawang magbigay ng kanyang sa espesyal na pag-aalaga ay kailangang siya. Dahil sa kanyang, May bagong ako “kaibigan” sa buong mundo. Maaari ko matapat sabihin na Lexie ay hindi kailanman naging mas mahusay na – Diagnosis ng Addison ay nangangahulugan ng walang kamatayan pangungusap, ngunit sa halip ay isang bagumbuhay!!

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2188″ caption=”Dharma – Tammy R.
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Dharma, Shepherd Mix, Diagnosed July of 2013″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Pinagtibay ko Dharma mula sa kanlungan county kapag siya 8 linggo. Siya ay isa sa mga 7 mga tuta, nakatira sa isang kinakapatid bahay. Pinangalanan ko siya para sa kanyang malungkot na nag-iisip kalikasan; ang kanyang mga mata masasalamin malalim na tubig. Madalas kong Joke may siya ng personalidad lamang ma gustung-gusto ng ina; siya ay kaya lang ... Uh, kakaiba. Siya ang katapat ng lahat ng bagay stereotypically aso. Kapag siya 5 taong gulang, Ako ay dumating sa bahay mula sa trabaho, nang Miyerkules, upang mahanap ang 7 vomits, at 4 diarrheas. Kinuha ko sa kanya na ang gamutin ang hayop sa susunod na umaga. Sa susunod na 3 linggo(at ilang daang dolyar), aking gamutin ang hayop ng 10+ taon Pinatatakbo ng mga pagsubok ng dugo at, sa huli, Nagpadala kami ng bahay na may diagnosis ng kanser (batay sa "25 taon ng vetting"), isang bote ng 20mg prednisone tablet, at nakikiisa tapik sa ulo. Nagpunta ako para sa isang ika-2 na opinyon. Dalawang linggo at ilang daang dolyar (pa) mamaya, Dumating kami sa isang ospital na puno ng mga espesyalista. Pagkatapos ng trabaho, sa isang gabi Miyerkules, Ginawa nila ang isang sonogram. Pa rin walang sagot; bilang "dalubhasang" ay magiging sa susunod na araw. May nagbanggit sa pagsubok para sa Addison ng (para sa isa pang $250). Sonogram ay $500+, at umamin ako, Ako ay sa dulo ng aking pang-unawa ng, nagtataka kung paano ko maaaring panatilihin ang nagbabayad para sa walang katapusang pagsubok na walang sagot. Sinabi ko sa kanila na gusto kong matulog dito, at maghintay para sa karagdagang interpretasyon ng sonogram, sa susunod na araw.

Ang mga sumusunod na umaga, sa 4:20 umaga, Nadama ko ng mga kakaibang sensation sa aking leeg. Ito ay hininga ng Dharma, bahagya. Ang kanyang ulo ay sa aking balikat, at ito kinuha sa akin ng kaunti upang mapagtanto na ang kanyang paghinga ay mahina at mali-mali. Bigla, Ako na maisasakatuparan ang kanyang katawan ay contorted horribly, tulad ng isang pretsel. Ang kanyang mga mata ay ganap na blangko. Leapt ako mula sa kama, threw sa damit, scooped up sa kanya sa isang kumot, at nagpatakbo sa kotse. Raced ko sa buong bayan, sa lugar kaming naging gabi bago. Sa kabutihang palad, Gusto ko ang nangyari sa mapansin sila ay isang 24 oras na pasilidad. Ginawa ko ang 45 minutong biyahe sa 25. Bilang sprinted ko sa pamamagitan ng pinto sa Dharma sa aking arm, Huminto ang kanyang puso. At kaya ginawa ang kanyang paghinga. Ipinasa ko siya sa mga nag-aalaga at sinabi, "Mangyaring tulungan ang kanyang".

Ang pang-emergency gamutin ang hayop sa tungkulin gumanap ng himala, at dinala Dharma muling mabuhay, nang walang anumang permanenteng pinsala. Ngunit pa rin namin ay hindi alam kung ano ang mali sa kanya. Ang pagsubok ACTH isinagawa, ngunit nais gawin ang mga resulta 24 oras. Sila ay hindi bang gusto niya tumagal na mahaba. Ginawa nila ang pagsubok pagtitistis, batay sa kung ano ang kanilang nakita sa sonogram. Pinaghihinalaang mga ito ng pagbara. Ang lahat ng mga nahanap nila ay abnormally maliit adrenal glandula. Hindi ko alam kung paano siya nakatapos ng pag-opera. Dalawang mga himala sa isang araw.

Susunod, kami naghintay. Ako ay sinabi na, kung ito ay hindi Addison ng, pagkatapos ay nagkaroon halos walang maaari nilang gawin, bilang na namin nais na sinuri para sa, at surgically hinanap, lahat ngunit ang pinaka-nakatago.

Ang susunod na araw, kapag ang nakuha ko tawag na nagsasabi sa akin ito ay, sa katunayan, Sakit ng Addison, Ako ay sumigaw hindi mapigil masaya luha. Sa sandaling iyon, ang kabuuan ng pagkapagod at paghihirap ng aming mahigpit na pagsubok hugasan sa ibabaw ako sa isang baha ng lunas. Ito ay sa wakas sa paglipas ng. Sa wakas namin ay may isang sagot.

Dahil ako makikita sa na pagkakasunud-sunod ng mga kaganapan. Ang masiraan ng ulo halaga ng pera aabutin ang halaga para makapunta sa diagnosis (sabihin nating lamang ang huling tally ay higit sa nagastos ko sa aking kotse) ay sapat na upang maging sanhi ng sinuman upang ipakita ang. Aking lamang ikinalulungkot ay ang kakila-kilabot na paghihirap endured Dharma. Aking lamang hamon ay pagpapatawad sa orihinal na gamutin ang hayop sa pagpapadala sa amin down na ang path na iyon. Karanasan na ito itinuro ng ina ng dalawang anak magulang tungkol sa isang bagong uri ng pag-ibig. Isa na ang mananaig, kahit na ito ay hindi naman MAYROON sa.

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2261″ caption=”Gracie – Si Bobbie C.
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Gracie, English Mastiff, Rockford, IL, Diagnosed in 2007″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Si Gracie ay a 10 taon 134 pound English Mastiff. Inabuso si Gracie hanggang sa siya 6 buwan gulang. Sa oras na iyon siya ay nagtungo sa isang mapagmahal na pamilya. Sa kasamaang palad, ang buhay na natapos din sa lalong madaling panahon sa trahedya aksidente. Ang asawa at anak ng kanyang pamilya ay napatay sa aksidente sa sasakyan. Ginhawa ni Gracie ang ina para sa susunod 6 na buwan. Kailangang lumipat ang ina at hindi makasama si Gracie. Sobrang naawa ito sa kanya. Tumingin siya sa isang grupo ng pagsagip.

Ipinangako sa kanya ng foster mom na hihintayin niya ang perpektong pamilya na mag-ampon kay Gracie. Nanatili sa foster si Gracie nang mas matagal kaysa sa normal.

Mayroon akong isang mastiff na nasuri sa Addison sa 7 buwan gulang. She was the runt of her litter and was on death’s door when I rescued her. Kapag nalaman namin na mayroon siya Addison, nabuhay siya sa 4 ½ taon. Ang kanyang mga bato, which were never formed correctly finally gave out on her. She was my first mastiff and I fell in love with the breed despite the issues she had. Nagpasya ako na kailangan kong iligtas ang isa pa.

Natagpuan ko si Gracie sa website ng grupo ng pagsagip na sinimulan kong tumulong. Inilapit lang ako sa kanya at sa kwento niya. Kinausap ko ang kanyang foster mom ng maraming oras tungkol sa kanya. Alam naming pareho na pupunta siya sa kanya magpakailanman sa bahay kasama ko. Ilang oras na ang layo niya kaya't nagkakilala ako ng mag-asawa.

Agad na lumapit sa akin si Gracie at ang aking anak na babae at nakasandal siya sa aking paa at umupo sa paa ko. Ang sandalan ay lahat para sa isang mastiff. Kung nakasalalay sa iyo ang gusto mo sa iyo. It was love at first sight for me and my kids.
Mabilis na 7 pagkalipas ng buwan, Bumagsak si Gracie at hindi makabangon sa hagdan ko. Dinala siya ng aking anak at papunta sa kotse at isinugod namin siya sa aking kahanga-hangang hayop. Hindi ko makakalimutan ang araw na iyon. Si Gracie ay nasa IV's at sa isang kennel na kasama ko na nakaupo sa sahig sa tabi niya. My vet walked in and sat on an empty kennel. He told me that he was going to do the test for Addison’s or that she could have some type of cancer.

Kinabukasan lahat ng apat sa aking mga vet ay pumasok sa silid at sinabi sa akin na siya talaga ang mayroong Addison. Sinabi ng isa sa kanila na nanatili siyang kalahati ng gabi na naghahanap ng mga mastiff na may AD at doon ay hindi masyadong marami (sa oras na iyon ay wala siyang makitang wala). Sinabi nila sa akin na ikinalulungkot nila na mayroon na akong pangalawang Addisonian Mastiff.

Sinabi ko sa kanila na natutuwa ako na ito ay talagang Addison. Alam ko na si Addison ay naaayos at ang isang aso ay maaaring mabuhay nang buo at normal na buhay dito. Nagkaroon pa nga ako ng ilang meds na naiwan mula sa aking unang batang babae. Kinuha ng aking unang batang babae .8 mg ng Florinef 2 beses sa isang araw. Sinimulan namin si Gracie sa dosis na iyon at patuloy na naglalaro sa susunod na taon. Sa wakas natapos siya 1.5 mg Florinef 2 beses bawat araw. Siya ay nasa dosis na iyon 7 taon na ngayon.

Walang sinuman ang maaaring sabihin sa akin na ang batang babae na ito ay hindi sinadya upang makasama kasama ako. Ang kanyang kinakapatid na ina ay tinanggal ang iba pang mga potensyal na ampon dahil sa pangako na ginawa niya sa dating may-ari ng Gracie na makahanap ng perpektong pamilya.

Noong si Gracie 4 kahit papaano ay lumabas siya sa aking bakuran sa pamamagitan ng pagpunta sa ilalim ng aking bakod. Hindi ko naisip a 134 pupunta sa ilalim ng aking bakod ang libong aso ngunit ginawa niya. Siya ay naipit sa isang kotse at ang kontrol ng hayop ay kailangang kunin siya ng chain neck chain dahil siya ay agresibo. Ang aking kapitbahay ay nakakita ng kontrol sa hayop sa kanya at sinabi sa kanila na nakatira siya sa akin. Kumatok sila sa aking pintuan nitong Linggo. Nasa harapan nila ako na nakaharap sa akin kaya hindi ko alam na siya ay na-hit. Pagkatapos ay pinihit nila siya at mayroon siyang malalim na gash sa dibdib. Nasa shop ang sasakyan ko at wala akong paraan upang makarating siya sa ER vet. Ang control ng hayop ay nagtulak sa akin.

Tumakbo ako sa pintuan na sumisigaw na mayroon siya Addison.

Ang vet on call ay ang asawa ng isa sa mga vet ko na nag-alaga kay Gracie. Si Gracie ay nasa pintuan ng kamatayan; she grey at limpo. Dosed nila siya na may mataas na halaga ng prednisone at inilagay sa isang tubo sa dibdib. May hangin siya sa paligid ng kanyang baga. Dahil ang ER vet ay maaaring makipag-usap sa aking mga vets nang gabing iyon, ang plano ay kay Gracie sa aking gamutin ang hayop sa AM para sa operasyon. Ang ER vet ay hindi komportable na nagtatrabaho sa isang aso kasama si Addison.

Kinabukasan ang aking kamangha-manghang, naghihintay ang kamangha-manghang mga vet hanggang sa kanilang oras ng tanghalian upang gawin ang kanyang operasyon upang ang lahat ng apat sa kanila ay maaaring doon at subaybayan siya. Nasira ang kanyang sternum at wala silang magawa tungkol doon. Nagawa nilang isara ang sugat at mapanatili siyang ligtas. Nabawi niya iyon.

Naayos ko ang lahat ng aking fencing, mula nang araw na iyon ay natatakot siya sa mga kotse sa mga kalsada.

Mga isang taon pagkatapos nito, Gracie started to gain lots of weight. My wonderful vets (nabanggit ko ba kung gaano ko kamahal ang aking mga vets) gumawa ng isang pagsubok sa teroydeo at sigurado sapat na siya ay may mababang teroydeo. Ang bigat ay dumating sa sandaling siya ay ilagay sa meds at siya ay bumalik sa kanya masaya malusog na sarili.

Sa 2011, trahedya ang tumama sa aking sambahayan. Ang ama ng aking mga anak ay napatay sa aksidente sa kotse. Gracie is the kind of dog who reads people so well. She comforted me and my children the same way she did with her first owner.
Si Gracie ay patuloy na nasa tabi natin tuwing nasisiraan tayo. Muli, walang makakapagsabi sa akin na ang batang babae na ito ay hindi inilaan sa ating buhay.

About a year ago Gracie developed acute onset glaucoma and went blind in her left eye. My vets were able to shrink her eye so she would no longer be in pain. Maaari niyang mawala ang iba pang mata sa anumang oras, ngunit sa ngayon ang mga patak na inilagay ko sa kanyang mabuting mata ay gumagana.

Ang Gracie ay mayroon ding talamak na subcutaneous cysts sa buong katawan niya. Mayroon siyang dalawa na nagpapanatili ng popping at nahawahan. Kumuha siya ngayon ng antibiotics bawat isa 30 araw para sa 10 araw at iyon ay gumagana nang maayos. Dahil sa kanyang edad at kanyang Addison, ang mga vet at pinili ko na huwag alisin ang mga cyst.

Sa lahat ng ito, Si Gracie ay palaging isang manlalaban at isang kampeon. Walang bumaba sa kanya. Patuloy na namangha ang aking mga vet sa kanya.

Lumingon si Gracie 10 noong Peb. 5, 2015.

Walang nag-iisip na mabubuhay ito ng mahaba. Masaya pa rin siyang batang babae, nakakakuha sa paligid ng mahusay at ang pag-ibig ng aking buhay. Talagang asong puso ko.

Ito ay higit pa sa isang kwento ng isang aso kasama si Addison; ito ay isang kwento ng isang aso na inilagay sa mundong ito upang aliwin ang kanyang mga pamilya bagaman ang mabuti at napakasamang panahon.

Si Addison ay isa lamang bahagi ng kanyang kwento ngunit ipinakikita rin nito na ang isang aso na may AD ay maaaring mabuhay nang lubusan at makararanas ng mga mahihirap na oras din.

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2243″ caption=”Papagsiklabin - Fiona H.
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Kindle, Belgian Shepherd (Tervueren), Niyusiland, Diagnosed in 2011″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]
Ang papagsiklabin ay isang grey na Belgian Shepherd (Tervueren) ipinanganak sa 2007. Siya ay palaging (ang hindsight ay isang kahanga-hangang bagay) isang maselan na tuta na may pagkain ngunit kung hindi man normal para sa mga unang ilang taon ng kanyang buhay at mahusay sa kapwa sa lahi ng palabas na singsing at sa kanyang unang mga kumpetisyon sa liksi.

Sa Agosto 2011, nagsimula siyang lumitaw nang medyo matamlay - tila maayos kung hindi man ngunit wala siyang normal na pagmamaneho sa pagsasanay at medyo tahimik lang. Makalipas ang isang linggo, itinapon niya ang isang buong leeg ng manok na ibinigay sa kanya para sa hapunan 2 gabi bago kaya sa vet kami nagpunta. Sa yugtong ito ang kanyang magkalat na kapatid na babae ay na-diagnose bilang Typical Addison's kaya't ginawa kong alam ang vet ngunit dahil ang kanyang pagbabasa ng sodium at potassium ay normal, tinanggal ng vet ang posibilidad na ito. Nakuha niya ang isang isyu sa kanyang puso kaya nagkaroon kami ng isang buong pagsubok sa puso na tapos na nagpakita ng ilang mga anomalya sa ritmo. Napunta kami sa pasilidad ng pagsasanay ng National Veterinary na nakinig sa aming kwento at ang una nilang ginawa ay nagpatakbo ng isang pagsubok sa ACTH at mayroon kaming sagot sa aming. Ang Kindle ay mayroong Atypical Addison's.

Para sa susunod 18 na buwan, siya ay pinananatili sa Prednisone nag-iisa at nakuha ang kanyang drive pabalik, nagpatuloy na makipagkumpetensya sa liksi at napakahusay talaga. Kami ay lumipat ng mga lungsod at talagang nahulog sa aming mga paa sa paghahanap ng isang medyo batang manggagamot ng hayop na talaga na kasangkot sa ilang mga kaso ni Addison sa kanyang unang ilang taon sa pagsasanay..

Noong Disyembre ng 2012, nasa labas kami ng bayan sa isang palabas at parang hindi siya "tama" noong Sabado ng umaga. Hinagupit namin siya sa gamutin ang hayop na gumawa ng mga dugo at sinabi sa akin na siya ay nasa buong bato na kabiguan at marahil ay hindi magtatagal sa gabi. Gayunman, isang pagtingin sa kanyang mga antas ng sosa at potasa sinabi sa akin na siya ay nasa isang krisis sa Addisonian at kumbinsido ako sa gamutin ang hayop na ito ang nangyayari. Kadalasan mahirap lumabas ng mga vet ng bayan upang makinig sa iyo dahil hindi niya alam ang kanyang kasaysayan at nangyari rin na walang alam tungkol kay Addison. Siya ay mahusay, gayunpaman, at sumama sa baliw na babae na iginiit na nagsulat siya ng isang script para sa Florinef na nakuha ko mula sa lokal na parmasya. Tumingin siya sa pagsisimula ng mga dosis at nanatili siya sa klinika nang magdamag. I will always be grateful that he listened and tried for me as the prospect of driving around a strange city on a Saturday afternoon trying to find someone who knew about Addison’s really did not appeal.

He rang first thing in the morning to say that she was bouncing around the cage, had ripped out her drip line and was generally being a pain in the butt. He could not get over the difference to the very sick dog who had arrived the previous afternoon. They ended up keeping her in for 48 oras, at the end of which I think they were well pleased to get rid of her 🙂 . She was “helping” in the kennels and getting cuddles from everyone.

Like most, I have learned a lot about the disease in the years since her diagnosis. She is now a happy, healthy, masigla, halos 8 taong gulang na sumisigaw tulad ng isang tuta na walang ganap na mga epekto. Siya ang pinakamalaking gannet sa paligid ng pagkain at kakain ng anuman - kailangan nating mag-ingat ngayon na hindi siya sobra sa timbang - anong pagkakaiba!

Siya ay nagretiro mula sa liksi sa 7 taon lamang dahil nabali niya ang kanyang binti bilang a 2 taon (siya talaga ang naging problema ko anak) at gusto kong tumigil siya bago ito magdulot ng problema sa kanya sa paglaon.

Ang kanyang mga gamot ay bahagi lamang ng aming pang-araw-araw na buhay at hindi mo malalaman na mayroon siyang sakit. Ang kanyang dosis ng Florinef ay medyo mataas ngunit ito ay kung ano ito at mabuti siya dito. Ang mga naroon na nagtataguyod ng impormasyon at tulong sa mga taong may mga aso ni Addison ay kamangha-mangha. Salamat sa lahat!

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2739″ align=”center” size=”large” width =”280″ taas =”290″ caption=”Skye - Denise S.
I-click ang imahe upang palakihin” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Skye, Tervueren, Sweden, Diagnosed January of 2016″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Skye is a beautiful Tervueren who shares her life with Denise Strom in Sweden. To save you some “googling”, isang Tervueren (kahaliling spelling Tervuren) ay isang Belgian Shepherd, named after a village in Belgium. Skye now weighs 24kg (53 lb) at ay 6 taong gulang. She was diagnosed with Typical Addison’s just one year ago early in 2016 at the age of 5. She was treated with Florinef initially and managed very well although her sodium levels were always on the low side.

Pagkatapos sa buong Oktubre & Nobyembre 2016 she suffered numerous bouts of bloody diarrhea. Increased doses of Florinef, hanggang sa 0.8mg araw-araw, and extra prednisone failed to prevent recurrences. Denise joined CARE in November and presented Skye’s symptoms while asking for advice. She credits Merrie Gahr Spiekerman who asked if Skye had been checked for pancreatitis. Denise was pondering this possibility when Skye got diarrhea again and this time she could not stand up. Skye was rushed to the Emergency Clinic where they performed a “quick test” which was positive & pancreatitis was later confirmed by the specific cPLI test. Luckily, it was a mild attack. Skye received pain relief, isang pagtaas sa prednisone, at pinakamahalaga, ang kanyang pagkain ay binago sa isang mababang taba diyeta.

Denise waited two months before reporting on Skye’s progress to make sure that all went well. Since the change in diet almost 2 mga buwan bago, Ang Skye ay naging malusog at matatag sa Florinef 0.6mg at 5mg hydrocortisone, at ang kanyang mga electrolyte ay mahusay. Denise’s vet is reluctant to reduce the hydrocortisone at this time since Skye has been doing so well.

Skye had never had bloody diarrhea before she got Addison’s so this was one symptom that stood out. Denise wanted to tell Skye’s story because she suspects that Skye is not the only dog with increased susceptibility to bloody diarrhea and/or pancreatitis following an Addison’s diagnosis. Oo naman, maaaring hindi ito naaangkop sa iba, at sa katunayan hindi ito ipinakita bilang isang marahil isyu sa gitna ng maraming mga miyembro ng aso sa CARE, ngunit ito ay nagkakahalaga ng isinasaisip.

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2740″ caption=”Skye - Denise S.
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” lightbox =”totoo”]

Si Denise ay nagpapadala ng taos-pusong pasasalamat sa mga miyembro ng CARE, in particular to Merrie. She notes that the Florinef information in CARE’s files does make reference to avoiding fatty foods, isang bagay na hindi niya namalayan dati.

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2741″ align=”center” size=”large” width =”280″ taas =”290″ caption=”Daisy - Amanda H.
I-click ang imahe upang palakihin” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Uri ng bulaklak, Jack Russell Schnauzer Mix, Beaufort, SC, Estados Unidos, Diagnosed June of 2014″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Si Daisy ay isang Jack Russell Schnauzer mix na nagbabahagi ng kanyang buhay kay Amanda Hutcheson & her husband Justin. She currently weighs 14.8 lb at ginagamot sa 0.2ml ng Percorten bawat 28 araw. Daisy is roughly 8-10 yrs old, tiyak na hindi siya dumating kasama ang isang sertipiko ng kapanganakan!

Daisy was picked up from an older couple in Texas who was coming to visit family in Beaufort SC where Amanda lives. They listed her in many online “dogs available” groups with no success. Amanda heard of her and immediately took her in, sa kanyang buhok na ganap na matted at karaniwang naghahanap & smelling very gross. Daisy was shaved down, naligo, and got a clean bill of health from the vet. She had found her forever family!

Pagkalipas ng dalawang taon, sa Marso 2014, Daisy got run over by a golf cart driven by Amanda. About a month later, Nagsimula nang magbago ang mood ni Daisy, nabawasan ang kanyang gana, and she was dehydrated. A visit to the vet for a steroid shot and some IV fluids seemed to perk her up & bumalik siya sa kanyang normal na sarili.

Lumipas ang isa pang buwan at nangyari ang parehong mga bagay, so back she went to the vet. This time they did bloodwork along with the usual steroid shot & IV fluids. The vet’s conclusion was that everything was perfect.

Isa pang buwan, and now it’s June. Daisy crashed – hind leg weakness, pag-aalis ng tubig, Walang gana, hindi umiinom, basically doing nothing. The vet who was contacted told Amanda to bring her in the next morning. Amanda slept in the bathtub with Daisy that night & got her to the vet early the next day. Daisy was barely alive. The team sprang into action to save her and she stayed at the clinic for over a week, fighting to stay alive. The vet suspected it was either Kidney Failure, kanser, or Addison’s. Thousands of dollars and about a week later, Nakumpirma si Addison kasama ang ACTH stim test noong Hunyo 23, 2014.

Umuwi si Daisy na may timbang lamang 4.3 lb. and she was initially treated with Florinef. Amanda joined CARE early in July 2014. After her diagnosis, Nagkaroon si Daisy 3 more Addisonian crises throughout the remainder of 2014. Sa December 3, pinalitan siya sa Percorten & araw-araw na Prednisone at nanatili siyang matatag mula pa noon.

Patuloy na pinabilib ni Daisy ang lahat ng nakatagpo niya & loves them all. Florinef is a great option for dogs with Addison’s if their bodies can absorb it & they are on the correct dose. Daisy’s body just couldn’t metabolize it properly.

It’s been an amazing journey over the last two years with everyone that we’ve met in CARE. We are so very thankful that we still have Daisy with us and cannot thank this group enough for the knowledge & understanding everyone has. You all are a blessing and we are glad you all are a part of our lives.

Ang isang dagdag na tala mula sa CARE ay dahil sa kanyang karanasan kay Daisy, Nagpasya si Amanda na maging isang tekniko ng hayop sa hayop & has only one year left in her studies. Congratulations Amanda, at salamat Daisy.

 

[/tarugo]

 

[image source_type=”attachment_id” source_value=”2234″ taas =”276″ caption=”Lucydog – Jennah W.
I-click ang imahe upang palakihin” align=”center” lightbox =”totoo”]

[toggle title=” Lucydog, Hound, Diagnosed April of 2013″ iconColor=”rgba(11,184,166,1)”]

Napansin namin na Lucydog tila upang magkaroon ng isang bahay-tubig impeksiyon. Kinuha ko sa kanya sa mga doktor sa aking Biyernes off. Ito ay nakumpirma na siya ay nagkaroon ng isang UTI at isang tulok din. Iginuhit nila ang dugo, ngunit naghintay upang ipadala ito sa aking kahilingan dahil na ay magiging isa pang $200. Sila ay nag-aalala na hindi siya naging pagkain, ngunit naisip maaari itong naging dahil lamang siya ay hindi huwag mag-magandang.

Nakakuha siya ng antibiotic at tila mas mahusay na ng kaunti, ngunit hindi pa rin kumakain. Siya ay nagkakaroon tremors / alog, ngunit siya ay may gawi na gawin iyon ng maraming kapag may sakit o stressed. Nagsimula ako upang makakuha ng nag-aalala kung kailan hindi siya kumain ng kahit isang buto buto, kahit na. Pagkatapos kami ay pareho sa trabaho Miyerkules. Kapag Nakatanggap ako bahay, Nagpunta ako sa upang ipaalam sa kanya out sa kanyang kulungan ng aso upang pumunta poti ... at hindi niya maaaring tumayo. Hindi ma-kahit na makakuha ng kanyang paws upang makipagtulungan upang makakuha ng mga ito flat sa lupa. Natakot ako at agad na nagpunta at nakuha ko ang telepono, tinatawag na Will at sinabing "Lucy ay hindi maaaring maglakad." pagkatapos ay tinatawag ko ang gamutin ang hayop, Sa kabutihang palad na hindi pa sarado (gagawin nila sa 15 minuto) at sinabi nila sa akin na dalhin ang kanyang sa lalong madaling panahon.
Will Nakakuha tahanan ng isang oras at kalahati mamaya o kaya, at sila ay hindi naging magagawang maging matatag ang kanyang. Inisip nila na maaari itong maging sakit Addison ng, na kung saan ay kabutihang palad magamot. Ito ay nagpapakita sa mga batang aso, ay mas karaniwan sa mga babae, at nagkaroon ng maraming mga sintomas sa karaniwan. Gagana pa rin naisip maaari itong magkaroon ng hindi lamang malubhang pag-aalis ng tubig. Pagkatapos 2 nakakatakot na gabi sa kanya sa aso ospital dahil siya ay hindi pa rin sapat na malakas upang maglakad, ang mga resulta ng pagsubok ng dugo nakumpirma Addison ng Sakit. Ang UTI at tainga impeksyon hunhon kanyang katawan sa krisis at siya ay malamang na malapit sa kamatayan (paano kung ako ay natigil sa trabaho para sa 45 minuto na araw na iyon? OMG). Sa kabutihang palad, ito ay magamot sa isang buwanang iniksyon, isa ay kailangan niya para sa natitirang bahagi ng kanyang buhay. Ngunit buhay na magiging matagal at masaya.

Kaya, mayroon pa rin kaming isang Lucy-lifetime upang kontrolahin ang kanyang sakit. Ngunit masaya ako upang mag-ulat na habang nagta-type ako nito ako, Lucy ay malakas chomping isang sariwang balat ng hayop buto na binili ko sa kanya sa kanyang hawla karapatan sa likod sa akin. At maliban sa isang ahit paa kung saan siya ay nagkaroon ng isang IV at super-frequent peeing dahil sa kanyang meds pagbawi, siya ay halos bumalik sa parehong ol 'Lucydog. At gustung-gusto namin ito. Ako napaka nagpapasalamat na ang aming gamutin ang hayop ay nagbigay sa kanya ng isang mabilis at tamang diyagnosis at nakuha ang kanyang likod sa kanyang paa (nang literal) mabilis.

[/tarugo]